Uit het Blog van een WK-Medewerker

Natuurlijk is zo’n tournooi als de Werelkampioenschappen Bridge niet uitvoerbaar als er geen vrijwilligers zijn die heel veel werk verzetten. Ik vond een blog van een van die medewerkers. Uit zijn verslag is het stukje informatie ontstaan dat hieronder te vinden is. De blogger aan het woord … De kennismakingsbijeenkomst op 2 septmber 2011 was zeer nuttig en diende om de vrijwilligers te motiveren en te informeren omtrent watj e als vrijwilligers te wachten staat. Het worden zeer inspannende dagen voor zowel spelers, begeleiders, organisatie alsmede de vrijwilligers : de 1e 7 speeldagen dagelijks 3 wedstrijden van 2 uur en 20 minuten, 1e sessie 's morgens om 10.30 uur, laatste 's middags om 16.45 uur dus even na 19.00 uur is het spelen afgelopen, maar het werk voor de vrijwilligers Mijn inzet als vrijwilliger bleek gewenst de periode van 17 t/m 27 oktober, de periode waarvoor ik me had aangemeld, dat is nu dus definitief. Maandag 17 oktober 2011, dag 2. Dag 2 van het toernooi, mijn eerste dag als vrijwilliger. Eind van de ochtend ingecheckt bij de registratiebalie in de speellocatie. Eerst op de foto voor het vervaardigen van een batch, je moet tenslotte herkenbaar zijn voor een ieder die op het toernooi rondloopt. Daarna werd "het uniform" uitgereikt : een fel geel T-shirt voorzien van het logo van de WBF (World Bridge Federation). De 2e wedstrijdsessie van de dag (13.45 - 16.05 uur, 16 spellen) werd ik ingedeeld als caddy (zeg maar zaalwacht met verschillende taken) in de open kamer. Voor wie niet zelf bridge speelt : de ene helft van het viertal speelt de spellen in de open kamer die toegankelijk is voor publiek (maximaal 2 toeschouwers per speeltafel), de andere helft van het viertal speelt de spellen in de gesloten kamer waar geen publiek bij mag. Daarnaast is het bedoeld om de mogelijkheid van informatieoverdracht binnen het viertal te voorkomen (gescheiden ruimtes, toiletbezoek alleen onder begeleiding van een zaalwacht, niet verder dan de deur .....). Een speeltafel ziet er overigens op een toernooi van dit niveau heel anders uit dan bij een gewone bridgeclub. Er wordt gespeeld met tafelschermen zodat noord en oost (tegenstanders van elkaar) aan de ene kant van het scherm zitten en west en zuid aan de andere kant. Middels een te openen klep in het scherm kan de biedbak heen en weer worden geschoven. Nadat de bieding sluit wordt de klep definitief geopend zodat er gespeeld kan worden. Dit allemaal bedoeld om geen informatie aan de medespeler door te kunnen geven. Zit ik mee te kijken bij een tafel met een ingehuurde scorer (zeg maar een collega van me die het scorekastje bedient), komt de arbiter bij de zaalwachten langs met het verzoek of er iemand alsnog als scorer kan invallen, mijn 2 collega zaalwachten zaten al direct te bibberen dus heb ik het verzoek maar aangenomen, nou dat heb ik geweten. Ik mocht aanschuiven bij de seniorenwedstrijd Australie - Guadeloupe die werd gespeeld aan een tafel met webcam. Middels deze webcam kon zowel het bied- als spelverloop worden "gelezen", de senioren van dienst dienden alleen 3 maal op O.K. te drukken op het scorekastje (Bridgemate) gedurende een spel. En na afloop moest het aantal slagen ingevoerd worden en daar hadden de senioren van dienst blijkbaar geen zin in. Dat mocht ik nu doen. Helaas voor de techneuten lukte het de webcam niet de tafel goed te lezen waardoor het voor mij toch min of meer een handmatige oefening werd met de Bridgemate. De heren noord (Guadeloupe) en oost (Australie) waren echter niet echt van plan mee te werken om na afloop van een spel de score juist in te kunnen voeren in de Bridgemate. Het waas dus net als bij kleine kinderen, je moet alles 3x zeggen, in dit geval 3x vragen. In de loop van de wedstrijd kwam het sporteten op tafel : bananen en pure chocolade (het laatste werd zelfs gedeeld met de tegenstanders, gezien de sfeer aan tafel wel opvallend). Woensdag 19 oktober, dag 4 De 1e en 2e zitting was ik zaalwacht in de open kamer, de 3e zitting in de gesloten kamer. Het is wellicht een vreemd praatje maar vooral het toiletbezoek zorgde voor de nodige (ont)spanning. Op een gegeven moment tijdens de 1e zitting waren 2 spelers van hetzelfde team tussen 2 spellen in naar het toilet gegaan (is toegestaan). Maar toen kwam er een 3e speler van een andere tafel aan die ook zeer nodig moest. Normaal wacht je spelers buiten de toitletruimte op, maar nu moest ik op indicatie van de wedstrijdleider mee naar binnen om ervoor te zorgen dat de 2 spelers van hetzelfde team (China) niet over spellen zouden praten in het bijzijn van een speler van IJsland. Tja, die Chinezen spraken natuurlijk Chinees dus ...... toen maar gebarentaal gebruikt om duidelijk te maken dat zij moesten zwijgen. Even later gebeurde een soortgelijke ludieke situatie met 3 spelers van verschillende teams. Toen ging de wedstrijdleider maar zelf naar binnen, het bleek dat hij zelf ook hoge nood had. .. lees meer op het blog van deze vrijwilliger
WBTC-2011 Veldhoven