Wereldkampioenschappen Bridge 2011

De wereldkampioenschappen bridge 2011 voor viertallen vonden plaats van 15 tot en met 29 oktober 2011 in hotel en congrescentrum Koningshof in het Brabantse Veldhoven. Er werd gestreden om de 40e wereldtitel voor open teams (de Bermuda Bowl), de 18e wereldtitel voor vrouwenteams (de Venice Cup) en de 6e wereldtitel voor seniorenteams (de d’Orsi Senior Bowl ). Daarnaast was er in de tweede week een toernooi met open inschrijving waar onder meer tientallen Nederlandse teams aan meededen, net als veel teams die reeds waren afgevallen of zich überhaupt niet geplaatst hadden voor de drie hoofdtoernooien. Dit side-event heet de Transnational Open Team. Na twee weken bridgen won het Nederlands team, bestaande uit de paren Sjoert Brink/Bas Drijver, Bauke Muller/Simon de Wijs en Ricco van Prooien/Loek Verhees de Bermuda Bowl en daarmee het meest prestigieuze wereldkampioenschap. De vrouwen van Frankrijk wonnen de Venice Cup, de senioren van Frankrijk de D'Orsi Senior Bowl en het team van Israel (de Israël-Juniors) won de Transnational. Bermuda Bowl Bas Drijver-Sjoert Brink, Simon de Wijs-Bauke Muller, Huub Bertens-Berry Westra, Gert-Jan Paulissen-Jan Jansma en Louk Verhees-Ricco van Prooijen vormen samen met trainer/coach Anton Maas en captain Eric Laurant de nationale kernploeg die bekend staat als Team Oranje. Sinds 2004 trainen en discussiëren deze vijf paren elke vrijdag. De vooruitgang betaalde zich al uit met grote internationale successen. Ook zijn de paren actief in het Amerikaanse circuit. De professionalisering heeft duidelijk vruchten afgeworpen. Vooral biedtechnisch is er grote vooruitgang geboekt. Het belangrijkste doel van de Nederlandse top is en blijft een evenaring van het gouden succes uit 1993 waarin Nederland de Bermuda Bowl (het wk-landenteams) won. Van dat team zijn Bauke Muller en Berry Westra nog steeds van de partij. Uit de bovenstaande paren kunnen drie paren opgesteld worden in het WK-team. Dat is een lastige keuze voor Maas en Laurant. Vooraf aan het WK in Veldhoven speelde het hele team Oranje een driedaagse interland tegen Israël; het optreden van de paren werd daar nauwgezet gevolgd en was mede bepalend voor het vormen van de WK-selectie. De vijf paren ontlopen elkaar niet of nauwelijks. De vorm van de dag bepaalt dikwijls de verschillende resultaten. 22 teams uit acht verschillende continentale toernooien mochten meedoen het open kampioenschap. Daarvan kwamen 7 teams uit Europa. Nederland was als organiserend land, automatisch geplaatst voor dit tournooi. De andere 6 Europese landen hadden zich geklasseerd doordat zij bij de Europese Kampioenschappen Bridge de eerst 6 plaatsen bezetten. Eerst werd een Round Robin gespeeld waarin elk team het één keer tegen de andere teams opnam. Na 21 wedstrijden gingen de beste acht teams verder naar de kwartfinales, waarin de winnaar van de Round Robin als eerste een tegenstander kon kiezen uit de teams die op de plaatsen 5 tot en met 8 waren gefinisht. Ook mocht dat team, nadat alle kwartfinales bekend waren, kiezen uit welke kwartfinale de tegenstander in de halve finale zou komen. Een deel van het verschil van de onderlinge wedstrijd in de Round Robin, werd meegenomen als zogeheten carry-over. Per dag werden er drie rondes gespeeld, zodat na 7 dagen spelen iedereen 1 maal tegen alle andere teams had gespeeld. Per ronde werden 16 partijen gespeeld. Dat waren dus 21*16 = 336 verschillende partijen., die zowel in de Open Room als in de Closed room (zonder toeschouwers) Iworden gespeeld. In de kwartfinale gaf het team van Israel het op nadat ze 80 partijen hadden gespeeld. Ze konden in de nog te spelen 16 partijen hun tegenstander USA-1 niet meer inhalen. Elk team speelde in de kwartfinale 6 maal 16 partijen, 96 stuks dus. Nu waren er nog 4 teams over. Nederland behaalde de hoogste score in de kwartfinale. In de halve finale waren weer 6 zittingen nodig van elk 16 partijen. De twee teams met de meest behaalde punten in deze halve finale gingen over naar de finale. De andere twee teams mochten in 3 zittingen van elk 16 partijen spelen om de derde plaats De finale werd tenslotte gespeeld door de temas van Nederland en USA-2. In totaal werden in de finale 128 partijen gespeeld. Tijjdens elke zitting moeten maar 2 van de 3 paren van een team spelen. Het dewrde paar is dan vrij. Tijdens de finale van 8 zittingen had het paar Drijver/Brink 2 maal vrij, en de andere combinaties hoefden 3 zittingen niet mee te doen. Brink/Drijver waren daarvan 4 maal in de Open Room aktief en twee maal in de Closed Room.
WBTC-2011 Veldhoven