De hobby’s van MARTIE

Waar onze dochter de voorliefde voor de natuur vandaan had was niet zo moeilijk te raden. Natuurlijk van haar beide ouders, Annie en ik zijn natuurliefhebbers, beiden op een andere manier. Annie houd meer van de schoonheid van halfedelsteden, en edelstenen. En ik houd meer van de ruwe natuur, met al zijn fonkelende pracht. En onze dochter kreeg wat mee van haar vader en haar moeder, en maakte al vroeg duidelijk dat verzamelen van halfedelstenen haar hobby zou worden. Ik was regelmatig mijn natuurboeken kwijt, en bezoeken aan bibliotheken betekende meestal dat er een boek over halfedelstenen werd geleend. Al spoedig had Martie een hele verzameling. Hierbij ging het haar niet om grote stukken. Ze verzamelde meer die stukken, die niet zo makkelijk te krijgen waren. En ze moest zeker eerst weten waar de steen vandaan kwam, alvorens ze ging proberen de steen in haar bezit te krijgen. Ze werd behoorlijk gestimuleerd door haar grootmoeder, die (hoe kan het ook anders), al even gek was van het verzamelen van halfedelstenen. Een van de stenen die Martie van haar grootmoeder kreeg was de woestijroos, welke op de foto boven, op een eikenhouten standaard is geplaatst. Direct na Martie's overlijden is deze woestijnroos door ons uit haar mineralenkast gehaald. De steen is in Martie's handen gelegd, en is samen met haar begraven. Marties grootmoeder (Oma Thijs) was in veel dingen een stimulans voor onze dochter. Ook zij was stapel op mooie dingen, en had de gewoonte bij antiquairs in elk klein potje te neuzen. Samen met Martie bezocht ze haast alle stenenbeurzen in Zeeland en Noord Brabant. Maar omdat ze dan afhankelijk waren van vervoer, werden beiden regelmatig vergezeld van Annie, en een enkele keer ook van mij. Martie had dan altijd uren nodig om die paar stenen te vinden welke ze graag aan haar verzameling zou willen toevoegen. Ze liet zich in geen geval beetnemen, en kon regelmatig op beurzen verkopers terecht wijzen. Martie had een hele verzameling boeken over halfedelstenen, ze wist precies de naam van een steen, de vindplaats, de eigenschappen, kortom alles. Toen mijn toenmalige werkgever, Hoechst in Vlissingen, een hobby-beurs organiseerde, om te laten zien wat hun werknemers zoal deden in hun vrije tijd, was het Martie die graag haar hobby aan de wereld wou tonen. Bovenstaande foto's zijn op die hobby- tentoonstelling gemaakt. Ik vond het belangrijker dat Martie over haar hobby kon vertellen, dan dat ik op die tentoonstelling met mijn zendspullen zou staan. Een beslissing van haar vader waar hij nooit spijt van heeft gehad. Wat was ze trots dat ze daar op die hobby-tentoonstelling aan iedereen die bleef staan iets kon vertellen over haar voorliefde voor halfedelstenen. Nadat haar verzameling groeide kwam vanzelf de behoefte om haar mooie stenen steeds weer, voor iedereen zichtbaar, tentoon te stellen. Er werd een mooie vitrinekast aangeschaft, geheel van glas, welke voorzien werd van het juiste licht, dat licht dat gebruikt wordt om mooie dingen te accentueren. Elke steen werk voorzien van een naambordje, waarop de naam en vindplaats van de halfedelsteen te lezen was. Regelmatig werd de inhoud van de kast schoongemaakt. Martie was niet zo'n poets-meid, maar voor haar verzameling had ze alle tijd en geduld. Helaas is de inhoud van haar vitrinekast, welke naar onze mening de ziel van onze dochter bevat, nooit in ons bezit gekomen. Martie was op huwelijksvoorwaarden getrouwd, en wou hebben dat al haar bezittingen na haar overlijden naar haar familie zou gaan. Wat niemand van ons wist was, dat huwelijkse-voorwaarden vervallen na overlijden. Haar wettige erfgenaam, haar man, heeft nooit kunnen begrijpen wat de inhoud van deze vitinekast voor ons betekende, en nog betekent. Hopenlijk bestaat de verzameling van Martie nog steeds. Hopenlijk is de verzameling nog steeds kompleet. Wellicht staat de vitrinekast nog ergens in het huis van haar toenmalige echtgenoot, en is de spirit van onze dochter nog voelbaar als je naar haar verzameling kijkt. Is het vreemd te noemen dat wij de inhoud van deze kast graag zouden willen hebben? Helaas zijn de beloften van haar echtgenoot, dat dit, op zijn tijd, zou gebeuren, nog steeds niet waargemaakt. Martie heeft een paar maanden in "De Aquamarijn", in Veere gewerk. Martie was toen werkeloos. Het bedrijf waar ze had gewerkt had haar willen ontslaan omdat Martie een simulant was, die teveel ziek thuis bleef. Toen het bedrijf het ontslag moest intrekken was de situatie echter onhoudbaar voor Martie. Ze heeft toen maar zelf ontslag genomen. Bij de Aquamarijn vond ze werk. Hier was ze in haar wereldje. Het waren waarschijnlijk de mooiste paar maanden in haar leven. Ze kon daar in Veere, de hele dag met haar hobby bezig zijn, en kon zich daarbij ook nog nuttig maken. Martie was in staat alles te verkopen aan mensen die geen verstand hadden van haar hobby. Haar enthousiasme werkte aanstekelijk. Bij een bezoek van Annie aan deze winkel kreeg ze een rondleiding, waarbij Martie haar lievelingssteen aanwees. Een grote Amethist, een onbetaalbaar pronkstuk voor onze dochter. Haast een jaar na het overlijden van Martie, wilde ik voor haar jarige moeder Annie, iets kopen in de Aquamarijn. Bij het rondkijken in deze winkel, voelde ik gewoon waarom Martie hier zo graag geweest was, waarom ze hier tussen al die mooie stenen zo'n mooie tijd heeft gehad. Maar vraag me niet waarom ik, bij het zien van een bepaalde steen, mijn emoties op hol sloegen. Ik huilde als een klein kind. En ik wist het meteen. Dat was de steen die ik voor Annie mee naar huis zou nemen. Die grote steen die daar in de winkel stond te pronken, een Amethist, beschermt nu de foto van onze dochter in de woonkamer. Het was de lievelingssteen van Martie. De steen die ze haar moeder had aangewezen, maar waar ik het bestaan niet van kende. Zowel Martie als haar moeder hadden met mij nooit over deze steen iets verteld. Een steen, een Amethist, die gewoon in de winkel was tentoongesteld, totdat wij langskwamen om hem mee te nemen. De scarabee is een goudkleurige mestkever. In de oudheid dacht men dat de scarabee zich spontaan vermenigvuldigde. De scarabee werd dan ook gezien als één van de gestalten van de zonnegod Ra. Het kevertje symboliseerde regeneratie, wedergeboorte en gedaanteverwisseling Halfedelstenen hebben ook iets mystieks. Er worden geneeskrachtige eigenschappen aan toegeschreven. Het was daarom niet zo verwonderlijk dat Martie graag naar mystieke muziek luisterde (Enya, met o.a. Caribbean Blue), en daarbij regelmatig haar huis bedwelmde met wierook stokjes. Onlangs hebben we in Vlissingen een mystiek winkeltje, Scarabee, ontdekt, waar de samenhang tussen mooie halfedelstenen en die mystiek is tentoongesteld. En betekent Scarabee niet "het Leven"? Een ding weet ik zeker. Martie zou zeker tot de vaste klanten van dit winkeltje hebben behoord. Toevallig was in de Scarabee ook een buste van een indiaan tentoongesteld. En indianen horen weer tot mijn vrijetijds-activiteiten. Toeval of niet? De Indianen zijn een natuurvolk, zij vereren de natuur op een bijzondere wijze, het heeft iets mystieks. Als het iets anders had gelopen in 1982, dan waren mijn dochter en ik samen op bezoek geweest in de Verenigde Staten. Te elfder uur werd Oma Thijs beter, en ging de hartewens van haar oma in vervulling. Was het gek te noemen dat ik gedurende deze USA-reis regelmatig een bezoek bracht aan tentoonstellingen waar de indiaanse cultuur, de oudste van de Verenigde Staten, te zien was. Wat ook gek was, was dat haar oma zich van niemand wat aantrok, en op een Indiaanse weekmarkt in Kayenta, Arizona, spontaan begon te dansen bij het aanhoren van Navajo Muziek. Martie hield echter ook van de natuur, van alle dingen die daarmee te maken hadden. Ze kon uren aan de waterkant doorbrengen, en dromen over allerlei dingen. Veel foto's die ze maakte hadden wel iets met water te maken. Haar laatste foto die ze gemaakt heeft was aan het water genomen. Waarom ze die foto had genomen is ons nooit duidelijk geworden. Zwanen aan de waterkant, daar kon Martie van genieten. De foto links is een van de laatste die Martie gemaakt heeft Dansen was een andere hobby van Martie. Reeds in haar prille jeugd deed ze aan ballet. Dat ging zo goed dat we op een bepaald moment voor de keuze stonden, haar op internaat te sturen waardoor Martie in staat was van ballet haar beroep te maken. Haar lichaamstaal was bij het dansen geheel in overeenstemming met de muziek, het was een geheel. Een handicap van Martie, ze was 100% doof aan haar linkeroor, was een van de redenen dat we besloten Martie niet naar die speciale balletschool te sturen. Dansen kon ze als de beste, "goud ster" was geen probleem voor haar. De tango danste ze het liefste met haar vader. Die kon er tenminste nog een beetje van. Geen van haar levensgezellen heeft het ooit tot haar danspartner gebracht. Als Martie verliefd werd, was het meestal op iemand die niet dansen kon. En op de danspartner, die verliefd was op Martie, was zij niet verliefd. Wedstrijd-dansen heeft Martie maar heel kort gedaan. In 1998 heb ik nogmaals een reis naar de Verenigde Staten gemaakt. Deze keer werd ook (behalve Indianen-bezoek), ook Petrified Forest bezocht. Hier ligt de grootste verzameling versteend hout ter wereld. Uiteraard heb ik een stukje versteend hout voor Martie meegebracht, en bij haar foto in onze huiskamer neergelegd. Tien jaar na het overlijden van onze dochter zijn de halfedelstenen toch nog in ons bezit gekomen. De ‘ziel’ van onze dochter staat nu in een vitrinekast in onze woonkamer. En boven op de kast staat haar Aquamarijn steen. En de indiaan die in de scarabee winkel stond te pronken kijkt vanaf de schoorsteenmantel naar de vitrinekast.
Martie
Zwanen, geliefde onderwerpen om te fotograferen

De hobby’s van MARTIE

Waar onze dochter de voorliefde voor de natuur vandaan had was niet zo moeilijk te raden. Natuurlijk van haar beide ouders, Annie en ik zijn natuurliefhebbers, beiden op een andere manier. Annie houd meer van de schoonheid van halfedelsteden, en edelstenen. En ik houd meer van de ruwe natuur, met al zijn fonkelende pracht. En onze dochter kreeg wat mee van haar vader en haar moeder, en maakte al vroeg duidelijk dat verzamelen van halfedelstenen haar hobby zou worden. Ik was regelmatig mijn natuurboeken kwijt, en bezoeken aan bibliotheken betekende meestal dat er een boek over halfedelstenen werd geleend. Al spoedig had Martie een hele verzameling. Hierbij ging het haar niet om grote stukken. Ze verzamelde meer die stukken, die niet zo makkelijk te krijgen waren. En ze moest zeker eerst weten waar de steen vandaan kwam, alvorens ze ging proberen de steen in haar bezit te krijgen. Ze werd behoorlijk gestimuleerd door haar grootmoeder, die (hoe kan het ook anders), al even gek was van het verzamelen van halfedelstenen. Een van de stenen die Martie van haar grootmoeder kreeg was de woestijroos, welke op de foto boven, op een eikenhouten standaard is geplaatst. Direct na Martie's overlijden is deze woestijnroos door ons uit haar mineralenkast gehaald. De steen is in Martie's handen gelegd, en is samen met haar begraven. Marties grootmoeder (Oma Thijs) was in veel dingen een stimulans voor onze dochter. Ook zij was stapel op mooie dingen, en had de gewoonte bij antiquairs in elk klein potje te neuzen. Samen met Martie bezocht ze haast alle stenenbeurzen in Zeeland en Noord Brabant. Maar omdat ze dan afhankelijk waren van vervoer, werden beiden regelmatig vergezeld van Annie, en een enkele keer ook van mij. Martie had dan altijd uren nodig om die paar stenen te vinden welke ze graag aan haar verzameling zou willen toevoegen. Ze liet zich in geen geval beetnemen, en kon regelmatig op beurzen verkopers terecht wijzen. Martie had een hele verzameling boeken over halfedelstenen, ze wist precies de naam van een steen, de vindplaats, de eigenschappen, kortom alles. Toen mijn toenmalige werkgever, Hoechst in Vlissingen, een hobby-beurs organiseerde, om te laten zien wat hun werknemers zoal deden in hun vrije tijd, was het Martie die graag haar hobby aan de wereld wou tonen. Bovenstaande foto's zijn op die hobby- tentoonstelling gemaakt. Ik vond het belangrijker dat Martie over haar hobby kon vertellen, dan dat ik op die tentoonstelling met mijn zendspullen zou staan. Een beslissing van haar vader waar hij nooit spijt van heeft gehad. Wat was ze trots dat ze daar op die hobby- tentoonstelling aan iedereen die bleef staan iets kon vertellen over haar voorliefde voor halfedelstenen. Nadat haar verzameling groeide kwam vanzelf de behoefte om haar mooie stenen steeds weer, voor iedereen zichtbaar, tentoon te stellen. Er werd een mooie vitrinekast aangeschaft, geheel van glas, welke voorzien werd van het juiste licht, dat licht dat gebruikt wordt om mooie dingen te accentueren. Elke steen werk voorzien van een naambordje, waarop de naam en vindplaats van de halfedelsteen te lezen was. Regelmatig werd de inhoud van de kast schoongemaakt. Martie was niet zo'n poets-meid, maar voor haar verzameling had ze alle tijd en geduld. Helaas is de inhoud van haar vitrinekast, welke naar onze mening de ziel van onze dochter bevat, nooit in ons bezit gekomen. Martie was op huwelijksvoorwaarden getrouwd, en wou hebben dat al haar bezittingen na haar overlijden naar haar familie zou gaan. Wat niemand van ons wist was, dat huwelijkse-voorwaarden vervallen na overlijden. Haar wettige erfgenaam, haar man, heeft nooit kunnen begrijpen wat de inhoud van deze vitinekast voor ons betekende, en nog betekent. Hopenlijk bestaat de verzameling van Martie nog steeds. Hopenlijk is de verzameling nog steeds kompleet. Wellicht staat de vitrinekast nog ergens in het huis van haar toenmalige echtgenoot, en is de spirit van onze dochter nog voelbaar als je naar haar verzameling kijkt. Is het vreemd te noemen dat wij de inhoud van deze kast graag zouden willen hebben? Helaas zijn de beloften van haar echtgenoot, dat dit, op zijn tijd, zou gebeuren, nog steeds niet waargemaakt. Martie heeft een paar maanden in "De Aquamarijn", in Veere gewerk. Martie was toen werkeloos. Het bedrijf waar ze had gewerkt had haar willen ontslaan omdat Martie een simulant was, die teveel ziek thuis bleef. Toen het bedrijf het ontslag moest intrekken was de situatie echter onhoudbaar voor Martie. Ze heeft toen maar zelf ontslag genomen. Bij de Aquamarijn vond ze werk. Hier was ze in haar wereldje. Het waren waarschijnlijk de mooiste paar maanden in haar leven. Ze kon daar in Veere, de hele dag met haar hobby bezig zijn, en kon zich daarbij ook nog nuttig maken. Martie was in staat alles te verkopen aan mensen die geen verstand hadden van haar hobby. Haar enthousiasme werkte aanstekelijk. Bij een bezoek van Annie aan deze winkel kreeg ze een rondleiding, waarbij Martie haar lievelingssteen aanwees. Een grote Amethist, een onbetaalbaar pronkstuk voor onze dochter. Haast een jaar na het overlijden van Martie, wilde ik voor haar jarige moeder Annie, iets kopen in de Aquamarijn. Bij het rondkijken in deze winkel, voelde ik gewoon waarom Martie hier zo graag geweest was, waarom ze hier tussen al die mooie stenen zo'n mooie tijd heeft gehad. Maar vraag me niet waarom ik, bij het zien van een bepaalde steen, mijn emoties op hol sloegen. Ik huilde als een klein kind. En ik wist het meteen. Dat was de steen die ik voor Annie mee naar huis zou nemen. Die grote steen die daar in de winkel stond te pronken, een Amethist, beschermt nu de foto van onze dochter in de woonkamer. Het was de lievelingssteen van Martie. De steen die ze haar moeder had aangewezen, maar waar ik het bestaan niet van kende. Zowel Martie als haar moeder hadden met mij nooit over deze steen iets verteld. Een steen, een Amethist, die gewoon in de winkel was tentoongesteld, totdat wij langskwamen om hem mee te nemen. De scarabee is een goudkleurige mestkever. In de oudheid dacht men dat de scarabee zich spontaan vermenigvuldigde. De scarabee werd dan ook gezien als één van de gestalten van de zonnegod Ra. Het kevertje symboliseerde regeneratie, wedergeboorte en gedaanteverwisseling Halfedelstenen hebben ook iets mystieks. Er worden geneeskrachtige eigenschappen aan toegeschreven. Het was daarom niet zo verwonderlijk dat Martie graag naar mystieke muziek luisterde (Enya, met o.a. Caribbean Blue), en daarbij regelmatig haar huis bedwelmde met wierook stokjes. Onlangs hebben we in Vlissingen een mystiek winkeltje, Scarabee, ontdekt, waar de samenhang tussen mooie halfedelstenen en die mystiek is tentoongesteld. En betekent Scarabee niet "het Leven"? Een ding weet ik zeker. Martie zou zeker tot de vaste klanten van dit winkeltje hebben behoord. Toevallig was in de Scarabee ook een buste van een indiaan tentoongesteld. En indianen horen weer tot mijn vrijetijds-activiteiten. Toeval of niet? De Indianen zijn een natuurvolk, zij vereren de natuur op een bijzondere wijze, het heeft iets mystieks. Als het iets anders had gelopen in 1982, dan waren mijn dochter en ik samen op bezoek geweest in de Verenigde Staten. Te elfder uur werd Oma Thijs beter, en ging de hartewens van haar oma in vervulling. Was het gek te noemen dat ik gedurende deze USA-reis regelmatig een bezoek bracht aan tentoonstellingen waar de indiaanse cultuur, de oudste van de Verenigde Staten, te zien was. Wat ook gek was, was dat haar oma zich van niemand wat aantrok, en op een Indiaanse weekmarkt in Kayenta, Arizona, spontaan begon te dansen bij het aanhoren van Navajo Muziek. Martie hield echter ook van de natuur, van alle dingen die daarmee te maken hadden. Ze kon uren aan de waterkant doorbrengen, en dromen over allerlei dingen. Veel foto's die ze maakte hadden wel iets met water te maken. Haar laatste foto die ze gemaakt heeft was aan het water genomen. Waarom ze die foto had genomen is ons nooit duidelijk geworden. Zwanen aan de waterkant, daar kon Martie van genieten. De foto links is een van de laatste die Martie gemaakt heeft Dansen was een andere hobby van Martie. Reeds in haar prille jeugd deed ze aan ballet. Dat ging zo goed dat we op een bepaald moment voor de keuze stonden, haar op internaat te sturen waardoor Martie in staat was van ballet haar beroep te maken. Haar lichaamstaal was bij het dansen geheel in overeenstemming met de muziek, het was een geheel. Een handicap van Martie, ze was 100% doof aan haar linkeroor, was een van de redenen dat we besloten Martie niet naar die speciale balletschool te sturen. Dansen kon ze als de beste, "goud ster" was geen probleem voor haar. De tango danste ze het liefste met haar vader. Die kon er tenminste nog een beetje van. Geen van haar levensgezellen heeft het ooit tot haar danspartner gebracht. Als Martie verliefd werd, was het meestal op iemand die niet dansen kon. En op de danspartner, die verliefd was op Martie, was zij niet verliefd. Wedstrijd-dansen heeft Martie maar heel kort gedaan. In 1998 heb ik nogmaals een reis naar de Verenigde Staten gemaakt. Deze keer werd ook (behalve Indianen-bezoek), ook Petrified Forest bezocht. Hier ligt de grootste verzameling versteend hout ter wereld. Uiteraard heb ik een stukje versteend hout voor Martie meegebracht, en bij haar foto in onze huiskamer neergelegd. Tien jaar na het overlijden van onze dochter zijn de halfedelstenen toch nog in ons bezit gekomen. De ‘ziel’ van onze dochter staat nu in een vitrinekast in onze woonkamer. En boven op de kast staat haar Aquamarijn steen. En de indiaan die in de scarabee winkel stond te pronken kijkt vanaf de schoorsteenmantel naar de vitrinekast.
Martie