De sprong

  Altijd al ben ik avontuurlijk geweest. Als kleine jongen sprong ik al van zandhopen af, naar beneden, om dan vijf meter lager in het zand terecht te komen. Maar je groeit op, en die avontuurlijke streken worden wat minder. Je gaat over meer dingen nadenken. Je gaat naar muziek luisteren, je probeert zelfs achter de betekenis van dingen te komen. Als ik naar muziek luister, dan hoor ik enkel de melodie, de klanken, de sfeer.. Maar gezongen muziek is aan mij niet besteed. Ik kan mij niet zodanig op de muziek concentreren dat ik de woorden welke gezongen worden, kan verstaan. Ik weet dat dit een groot handicap is, maar ik ben niet in staat om de tekst langer dan 20 seconden te volgen.. Soms is er een song waarvan de tekst duidelijk wordt uitgesproken bij het zingen. En zo’n lied is EEN SPRONG IN HET DUISTER van Peter Koelewijn, een Nederlandse zanger. Dit lied heeft in mijn leven een belangrijke plaats ingenomen. Het lied gaat over het leven. Het eerste couplet gaat over de geboorte van een kind, een meisje. Plotseling verschijnt het in het leven, de baby weet niet waar zij terecht komt. Het is haar eerste sprong in het duister. In couplet 2 is het kind een aantal jaren ouder, en begint omdat ouders dat beslissen, aan haar opvoeding, opleiding enz.. couplet 3, de afspraken met personen van het andere geslacht beginnen. Dan komt je dochter je vertellen dat ze alleen wil gaan wonen. Steeds weer opnieuw maakt ze een nieuwe sprong in het duister. En dan het grote gebeuren, ze komt je vertellen dat ze gaat trouwen, ze gaat met iemand anders een nieuw leven beginnen. Opnieuw een sprong in het duister.. Als ik deze melodie hoor, een sprong in het duister, dan zie ik al die perioden voor me, ik beleef al die perioden weer opnieuw. Ik word dan erg emotioneel. Is het dan vreemd te noemen dat ik, op de vooravond van het trouwen van mijn dochter Martie, in haar bijzijn dit lied moest laten horen..? Nee natuurlijk niet. Ik hield het wel niet droog. Het regende een beetje in mijn ogen toen ik het liedje ten gehore bracht. Het had overigens wel meer dan een jaar gekost om aan de CD van deze zanger te komen. Een van de liedjes, welke te horen is tijdens het draaien van de videofilm van haar trouwdag, is, hoe kan het ook anders, DE SPRONG IN HET DUISTER, van Peter Koelewijn. Mei 1994. Mijn dochter Martie was net nog geen 27 jaren jong, en stond op het punt, samen met haar man, haar droomhuis te bouwen. Ze was nu al haast twee jaar getrouwd, een periode die met vallen en opstaan was doorlopen. Maar de toekomst zag er goed uit. Pas nog had ze een zwaar examen afgelegd. Ze had goede hoop dat de uitkomst van het examen positief voor haar zou zijn. De waarheid was anders, veel anders. Die fatale dinsdagmorgen, minder dan 2 jaar na haar bruiloft overleed onze dochter in het ziekenhuis aan de gevolgen van de ZIEKTE van CROHN. Haar dood kwam zo plotseling, zo onverwachts. Hadden de doktoren haar ziekte dan zo onderschat? Hadden wij, haar ouders soms niet gezien dat ze zo erg ziek was? Terwijl ik dit schrijf rollen de tranen weer vanzelf over mijn wangen, ik moet even stoppen met typen.. De CD met de song, ‘De sprong in het duister’, werd klaargelegd om het laatste couplet te draaien. Ik houd niet van het einde van het lied. Dit einde kwam ook niet voor op de video band van haar bruiloft. Het laatste couplet handelde over de LAATSTE sprong in het duister. Over doodsklokken, welke luiden om kwart over tien. De begrafenis.. Maar de CD bleef onaangeroerd liggen. Na een poos verdween de CD terug in de kast. Ik kon de moed niet opbrengen om het lied te draaien.. DUO-SPRONG Een aantal jonge collega’s hadden zich ingeschreven voor een cursus parachutespringen. Ik had wel zin in een avontuur, en opperde thuis het idee om ook met hun mee te doen. Het bleef bij een idee. Een jaar later, september 1995 waren mijn collega’s al ervaren SKY-DIVERS. Een van hen had al een vrije val sprong gemaakt. SKYDIVING was vaak het gesprek van de dag op onze werkplek. Tijdens zo een gesprek, zei ik, dat ik best wel eens een duosprong zou willen maken. Een dag later werd me al een papiertje met een telefoonnummer in de handen geduwd. Het telefoonnummer van de Paraclub Zeeland, de sky-divers van het nabij gelegen vliegveldje.. Zonder aarzelen, het was 14 september, belde ik het nummer en maakte de afspraak voor een duosprong op 8 oktober. Tot zo lang moest ik wachten, want er werd enkel in de weekends gesprongen, en er stonden nog een paar mensen op de wachtlijst. In de weken voorafgaande aan de bewuste SPRONG-datum gaat zo’n gebeurtenis een eigen leven leiden. Steeds vaker denk je daar aan. EEn ding was merkwaardig, ik had geen angstige dromen. Ik was niet bang dat er iets verkeerd zou lopen bij het springen uit het vliegtuig. De parachute ging normaal open, het vliegtuig kwam niet zonder brandstof te zitten enz.. Ik mocht alleen niets laten blijken aan mijn vrouw Annie. Verleden jaar had ze al duidelijk te kennen gegeven niets voor het idee te voelen, dat ik zou gaan springen. En als ik het toch zou doen, dan wou ze de datum van de sprong niet weten.. Het was de eerste keer dat ik iets zou doen waar zij niets van mocht weten. Het valt niet mee iets te verzwijgen als je al 30 jaar met elkaar getrouwd bent. Hoe meer de sprongdatum naderde, des te meer denk je aan zo'n gebeurtenis. Het werd me langzaam duidelijk dat dit niet zomaar een parachutesprong zou worden. Nee, deze sprong zou voor mijn dochter zijn. Tenslotte zou ik toch dichter bij de hemel zijn nietwaar? Ik nam mezelf voor om gedurende de sprong aan haar te denken. Het gevoel dat mijn dochter iets te maken had met deze waaghalzerij (?) werd steeds intenser. Het weekeinde van de sprong. Prachtig weer was voorspeld. We zouden een Indian-Summer hebben, een mooie nazomer. Normaal is het altijd mistig rond 8 oktober. Maar niet dit weekeinde. De hele week was ik mezelf niet. Ik vroeg aan Annie, mijn vrouw, of ze bloemen voor mij wou meebrengen. Die waren bestemd voor mijn dochter, ik wou ze, voordat ik op zondag zou springen, op haar graf zetten. Annie keek me eens vreemd aan. Ik was toch altijd tevreden met de hoeveelheid bloemen welke zij elke week op het graf van onze dochter plaatste (of welke we samen naar haar graf brachten). Toch kreeg ik mijn zin, ik kon mijn emoties namelijk niet meer de baas, en huilde als een klein kind. Zondag 8 oktober 1995, de Sprong Stralend weer. De eerste sprong op het vliegveld zou mijn duosprong zijn. Stiekem werden een paar stevige schoenen in de auto gedaan, werd een spijkerbroek aangedaan, en had ik mijn speciale trui aan. Op de trui is een foto gedrukt welke Ken, GW3KGV van Annie en mij gemaakt heeft tijdens het eerste CONDIN in Nederland. Zo was Annie er in elk geval erbij tijdens het springen. Want ze wist nog steeds van niets.. Ik had Annie gezegd dat ik moest werken. Overwerk gebeurt meestal in de weekends, het leugentje om bestwil, ging er als koek in.. De eerste gang was die naar de begraafplaats. Ik had de bloemen bij me. Op de begraafplaats aangekomen merkte ik dat ik niet de enige bezoeker van mijn dochters graf was. Ook mijn schoonvader was aanwezig. Bij hem had ik het geld geleend voor het maken van de sprong. Hij wist niet waarvoor ik het geld nodig had, en ik had hem gevraagd mij daar niets over te vragen. Zo kon Annie, die onze financiën beheert, niet aan het huishoudgeld zien dat er vreemd geld was opgenomen van de bank. Mijn schoonvader keek mij vreemd aan. Zou hij iets door hebben wat ik van plan was? Ik pakte een roze anjer van de bos bloemen welke ik voor mijn dochter had meegebracht, en stak de bloem in de zak van mijn overhemd. Helaas gaf mijn schoonvader mij geen gelegenheid even alleen te zijn met mijn dochter.. Op het vliegveld aangekomen was het wachten op het vliegtuig, was het wachten op de TANDEMMASTER, en de JUMPMASTER. De videoman was al aanwezig. De sprong, dat was mijn wens ook, moest worden vastgelegd op video. Mijn gevoel zei me dat dit de eerste sprong, maar waarschijnlijk ook wel de laatste sprong van mij zou zijn. De JUMPMASTER is de man of vrouw die het moment van de sprong bepaalt. Toevallig was de cameraman ook de jumpmaster. Dat betekende dat er behalve de piloot nog 1 plaats vrij was in het vliegtuig. Die plaats werd ingenomen door mijn collega, die ook aanwezig was voor een van zijn geregelde sprongen. Mijn aanstaande schoondochter was er ook. Die zat, als enige van de familie, ook in het complot. Zij zou ook een duosprong maken, direct na mij. De TANDEMMASTER arriveerde een kwartier later, hij woonde niet in de buurt, en had een autorit van 2 uur achter de rug. Al mijn zakken moesten leeg toe ik de riemen omgegespt kreeg. De riemen zouden strak aangetrokken worden, scherpe voorwerpen zouden dan problemen opleveren. Daarna werd instructie gegeven. Ik moest, direct nadat we uit het vliegtuig zouden zijn gesprongen, een holle positie maken. Het hoofd in de nek, en de benen naar achteren tegen mijn achterwerk aan. De buik (ja die heb ik al) naar voren duwen.. Ik lag op een draaibare plaat toen dit geoefend werd.. Mijn buik zat me toen wel een beetje in de weg. Ook het verlaten van het vliegtuig werd geoefend. Ik kan dit nu wel dromen. Voordat de deur van het vliegtuig open zou gaan, zou de tandemmaster mij aan zijn parachute vastmaken, en zouden alle riemen nog eens extra aangetrokken worden. Dan zouden we gezamenlijk naar de open deur kruipen !! Hij (de TANDEMMASTER) zou dan de linkervoet op het smalle opstapje boven de wielen van het landingsgestel plaatsen. Mijn linkervoet moest daarnaast geplaatst worden. Mijn linkerhand moest dan een riem van het parachute harnas vastgrijpen. Daarna zou hij zijn rechtervoet ook op het opstapje zetten. Ik moest dan natuurlijk volgen met mijn rechtervoet, en met mijn rechterhand moest ik een andere riem van het harnas vastpakken. De houding op het opstapje moest gehurkt zijn. Een staande houding was niet mogelijk, de vleugel van het vliegtuig zat dan in de weg. Tenslotte zou ik daarna de commando’s READY en GO horen en zou ik mij voorover moeten laten vallen. Tijdens deze instructie realiseerde ik mij opeens dat, als ik met mijn BEIDE handen iets van de parachute vast zou pakken, en op een 10 cm breed plankje (de afsprongplank) gehurkt zou zitten, ik zou VALLEN, want ik zou me dan aan mezelf vasthouden ! Een vleug van paniek ging door me heen. Ook toen het UITSTAPPEN nog eens geoefend werd kon ik tot geen andere conclusie komen. Ik zou evenwichtkunstenaar zijn op deze uitspringhoogte van 9000 voet. Het aftellen. In werkelijkheid was het natuurlijk geen aftellen, maar er moest gewacht worden totdat wij aan de beurt waren. Er ging eerst nog een vlucht met parachutisten ophoog voor de een of andere sprong, voor het een of andere paracertificaat. Maar de tweede vlucht was gepland voor de eerste DUOSPRONG. Daar ging ik, nog steeds zonder knikkende knieen naast mijn begeleider, de tandemmaster. De piloot zat al, hij had de enige stoel welke in het vliegtuig te vinden was, in bezit genomen. Ik mocht als eerste instappen, niet uit beleefdheid, maar omdat mijn plaats in de staart van de PH-DES was. De Tandemmaster kwam tussen mij en de piloot te zitten. Hierna kwam mijn collega, Andre, en tenslotte de Videoman. Ik zat met mijn rug naar de piloot. De plaatst in het vliegtuig was ontoereikend voor site- seeing binnen het vliegtuig. Direct ging de deur dicht, de gaspedaal werd behoorlijk ingedrukt, en daar gingen we. Klop, klop ging het binnen mij. En toen waren we los van de grond. Het vliegtuig, de PH-DES klom hoger en hoger. Doordat het zo’n mooie heldere dag was, kon je al snel erg ver kijken. Allerhande bekende punten waren te zien. Soms vlogen we over dorpen heen dan waren het weer zandbanken in de Westerschelde, welke te zien waren. Zeker vanuit de lucht kun je goed zien waarom de Westerschelde beloodst wordt. Sommige zandbanken staken gewoon boven de rivier uit. En hoger en hoger ging ons vliegtuig. Op een bepaald moment kreeg ik een seintje, dat ik zou worden vastgegespt aan mijn tandemmaster. Het was een voorzorgsmaatregel, werd er gezegd. De reden bleek na een paar minuten, toen plotseling het motorgeluid van ons vliegtuig veranderde, en de jumpmaster de deur van het vliegtuig opentrok. Ik was wel blij dat ik aan de tandemmaster was vast gekoppeld, want die had tenminste een parachute om. Het was tijd voor Andre om uit het vliegtuig te springen. Hoe deze happening voltrok weet ik niet, want ik zat nog steeds in de staart van de PH-DES, met de rug naar de deur, en naar de piloot toe. Mijn tandemmaster wou graag weten waar de landingsplaats van ons was. Hij was namelijk nog NOOIT op vliegveld Midden Zeeland naar beneden gesprongen !! Het antwoord was, dat hij, de tandemmaster dan maar even naar beneden zou moeten kijken, de jumpmaster kon dan de plaats aanwijzen. Dat was makkelijker gezegd dan gedaan, de deur was open, maar de tandemmaster zat aan mij vast. Dus werd mij simpelweg gevraagd of ik iets naar achter wou kruipen, om daarna mijn hoofd buiten het vliegtuig te steken, zodat de tandemmaster de landingsplaats goed kon bekijken. En liggend met mij hoofd buiten de deur van het vliegtuig zag ik dat een heel klein wit kruisje werd aangewezen als landingspunt. Alles zag er uit alsof het getekend was op een luchtfoto. De wind gierde door mijn haren. Klap, daar ging de deur weer dicht, de PH-DES begon weer te klimmen. Wat bleek, we zaten pas op een hoogte van 4500 feet, en de sprong zou op 9000 feet plaatsvinden. Hoger en hoger, hoger en hoger. Je kon zelfs tot Rotterdam en Bergen op Zoom kijken. De Zeeuwse eilanden waren vanaf de hemel goed te herkennen, zo hoog zaten we wel. En daar kwam het bericht, we zijn zover.. Ik moest nog dichter tegen de tandemmaster aankruipen, waarna nog meer riemen werden vastgemaakt. En de reeds aangehaalde riemen werden nog een extra aangetrokken. Niets mocht loszitten. Een loszittende riem zou, bij een valsnelheid van 200 km per uur wel eens kunnen functioneren als hamer. Een gevoel van schrik (of was het angst) kwam over mij heen. Nu zou het gebeuren. De motor maakte weer een vreemd geluid, en de deur werd weer opengemaakt. een aantal handelingen waren voor mij volkomen onzichtbaar, want ik zat nog steeds in het staartstuk van het vliegtuig. Nu echter zat ik op de knieen, en moest langzaam achteruit kruipen. Heel langzaam kwam ik voor de open deur te zitten. Zou de grondoefening nodig zijn geweest? Wel ja, natuurlijk, daar kwam het bevel om mijn linkervoer buiten het vliegtuig te brengen, en met deze voet te gaan staan op de beugel, het opstapje buiten het vliegtuig. De linkerhand greep automatisch naar de juiste plaats van het harnas waarin we gegespt zaten. En daar kwam het commando voor de rechtervoet, en ook dit commando volgde ik op, kompleet met de rechterhand vastgrijpen aan het harnas... Ik stond op het opstapje van een vliegtuig, de PH-DES, op een hoogte van 9000 feet, me aan mezelf vast te houden, en me af te vragen wanneer we eindelijk zouden springen. Ik realiseerde me helemaal niet dat ik nog vastzat aan de tandemmaster, en dat hij zich nog wel ergens aan vasthield. En waar was de cameraman, annex jumpmaster. Die moest zich ook nog ergens buiten het vliegtuig bevinden. Het leek mij een eeuwigheid toe voordat de woorden SET, READY en GO klonken. En los waren we, de vrije val was begonnen. Niets anders lucht tussen ons en moeder aarde... Wat een lawaai, logisch we vielen met een behoorlijke snelheid naar beneden, maar de aarde kwam niet dichterbij. Dat kon ik goed zien, want ik bleef maar naar beneden kijken. Plotseling realiseerde ik me, dat ik mij hoofd en benen op moest trekken, ik moeste een soort vogelnestje maken. En toen ik dit geleerde uiteindelijk in de praktijk bracht, bemerkte ik de horizon. Ik viel niet meer, nee ik zweefde. Ik lag in de lucht naar de horizon te kijken, naar Bergen op Zoom. Maar ik was niet alleen, want plotseling zag ik, dat van de zijkant iemand naar mij toe kwam zweven. Verhipt, dat was de cameraman, waar kwam die nou opeens vandaan. Heel langzaam, het leek wel een eeuwigheid te duren werd de afstand tussen de zwevende cameraman en mij kleiner. De betovering werd plotseling doorbroken door, naar het leek, 2 zwaaiende armen. Het volgende ogenblijk werden allerhande g-krachten op me losgelaten. Onze parachute werd opengetrokken, en de luchtwegen werden even dichtgezet.... Hallo, hallo, hoor je mij..., hoorde ik plotseling de stem van mij duo-parter. Onze snelheid was nu zodanig gedaald dat we elkaar weer konden verstaan. We zweefden nu aan een parachute naar beneden. Ik begon te hiperventileren denk ik. Ook adem had ik te kort. Of ik de parachute wilde besturen? Nou dat wou ik wel, maar ook alweer niet, want ik voelde me niet zo lekker. Ik kreeg een paar stuurlijnen voor de parachute in mijn handen gedouwd. Als ik een rechtse bocht wou maken, dan moest het ene touw aangetrokken worden, en bij een andere bocht was het andere touw aan de beurt. Ik had nog net de tijd om de stuurlijnen aan mijn tandemmaster terug te geven voordat ik bewusteloos raakte. Een sprong in het duister.. Dit was mijn sprong, en alles om mij heen was duister... Precies zoals in dat lied, dat mij altijd zo emotioneel maakt.. Allees was ik het nu zelf die de duisternis insprong. Was dit het wat ik had gezocht in deze sprong vanuit een vliegtuig? Ik denk het wel. Ik wou wat dichterbij mijn dochter zijn, maar in plaats daarvan kwam ik terecht in het niets. En ook al kreeg ik geen antwoord op mijn vraag, ‘Martie, waar ben je?’, toch was ik heel dicht bij haar. En een ding was me wel duidelijk geworden, in dit aardse leven zal ik er nooit achterkomen waar mijn dochter zich bevindt... Want was dat niet de diepere betekenis van flauwvallen in de lucht, zo hoog boven de grond? Hoe lang deze zwarte periode daarboven in de lucht duurde weet ik niet. Door steeds maar weer in mijn oren en neus te knijpen lukte het de tandemmaster om weer reactie van mij te krijgen. Razendsnel werd me nog geinstrueerd wat ik het beste bij de landing kon en moest doen, want de aarde begon nu steeds duidelijker en sneller op ons af te komen. Een aantal seconden later maakten we een landing zoal die in de boekjes beschreven staat. Zonder gesleep over de grond, zonder je pijn te doen. Nee precies zoals het hoort, neerkomen op beide voeten, en niet meer van de plek meegesleurd worden. En ook nog maar slechts 1 meter van het landingsteken, dat vanuit de lucht zo klein had geleken. Felicitaties van mijn tandemmaster, felicitaties van mijn aanstaande schoondochter, felicitaties van de cameraman, felicitaties van mijn collega’s, en ik lag maar lucht bij te happen in het pas gemaaide gras waar we neer waren gekomen. Over mijn bewusteloosheid werd nauwelijks een woord gerept. Toch was het een unieke ervaring geworden voor de man die mijn bewaker was geweest gedurende deze sprong in het duister. Er kwam een busje aangereden, speciaal om ons daar van dat weiland in het Goese polderlandschap op te pikken, de pickup-auto. Een half uur later waren we terug op vliegveld Midden Zeeland. Natascha, mijn aanstaande schoondochter, en ik, werden beiden aan het werk gezet, en hielpen mee in de PH-DES loods met het vouwen van de speciale parachute, welke voor de duosprongen wordt gebruikt. Dat dit allemaal een tijdrovende aangelegenheid was laat zich raden. Ook Natascha kreeg haar instructie, en ook zij verdween later met de PH-DES de lucht in. Helaas waren de batterijen van de eigen videocamera leeg, zodat er jammer genoeg, geen eigen beelden van dit parachute springen getoond kunnen worden. Er zijn gelukkig wel een aantal foto’s gemaakt en nog gelukt ook, zodat we in elk geval nog iets bij dit verhaal kunnen laten zien. Uiteraard was ik ook op de plaats, waar alle landingen plaatsvonden aanwezig, en kon ik haar ook feliciteren met haar eerste parachutesprong. Weer teruggekomen op het vliegveld was het nog wachten op de videoband, welke we meteen zouden meekrijgen. Ondertussen was Kees, een van mijn collega’s voor de tweede keer de lucht in, voor zijn parachute sprong. Zijn eerste sprong, eerder op de dag, was niet perfect verlopen. Tijdens de afsprong uit het vliegtuig had hij de noodzakelijke handelingen niet goed uitgevoerd, en had zijn hand bezeerd aan het springijzer van het vliegtuig. Hierdoor was hij wat onzeker geworden, en om die onzekerheid onder de knie te krijgen zou hij nogmaals springen. Zijn vriendin (nu zijn vrouw), die ook Natascha als naam heeft, liet zich overhalen als passagier mee te gaan. Nou Kees, heeft zijn sprong nog gemaakt. Tijdens de afsprong bevroor hij nu echter helemaal. Kees was al aan de sprong begonnen voordat het vliegtuig onder hem vandaan was gevlogen. En zat nu nagenoeg geen afstand tussen hem en de afsprongbeugel (zeg maar de springplank). Het gevolg was dat kees met zijn kaak op de beugel terecht kwam, het vliegtuig schudde merkbaar, en toen was Kees verdwenen. En dat allemaal terwijl zijn vriendin, die sowieso al heel angstig aan het avontuur was begonnen in het vliegtuig alles had gevoeld. Het was een hele opluchting toe er gemeld werd dat de parachute van Kees open was. En nadat het bericht kwam dat Kees, veilig was geland, en gelukkig niets gebroken had, kon iedereen weer gerust ademhalen. Gelukkig, daar was de videoband. Alles wat erop moest staan, stond er op. Natascha en ik spraken af dat we mijn vrouw en haar verloofde (onze zoon) tegelijkertijd de video zouden laten zien. Zij zou Ruud in Bergen op Zoom ophalen, en ik zou gewoon in Vlissingen op hun blijven wachten. Het was intussen al vrij laat in de namiddag geworden. Voordat ik naar huis reed, ben ik weer naar het graf van mijn dochter Martie toegegaan. Deze keer was mijn schoonvader niet aanwezig, en kon ik in alle rust een poos bij het graf mezelf zijn. Ik kon mijn dochter horen zeggen, wat jammer Pap, dat ik er niet bij kon zijn. Zo’n sprong zou ik ook wel eens hebben willen doen. In de zak van mijn overhemd zat een afgeknakte droge roze anjer. Ik haalde de anjer uit mijn zak, en plaatste hem terug in de bos waar ik de bloem ook vandaan had gehaald, eerder die dag. Mijn dochter was al die tijd bij me geweest, en had de sprong ook meegemaakt, al was het dan slechts als passagier in een hemdzak.. De thuiskomst na de sprong. De thuiskomst verliep niet zoals ik mij dat had voorgesteld. Annie, mijn vrouw, was in de tuin aan het werken. Ze had een paar keer naar het bedrijf gebeld waar ik aan het "overwerken" was, om erachter te komen hoe laat ik thuis zou zijn. En van de portiers had ze te horen gekregen dat ik of niet aanwezig was op het bedrijf, of dat ik onbereikbaar was. En haar vragen nu aan mij werden met een nietszeggend antwoord afgedaan. Dit maakte haar nog bozer, ze had zich ongerust gemaakt over mij, en kreeg geen antwoord op haar vraag hoe het kwam dat de portiers mij niet wisten te vinden op het bedrijf.. Ik dacht, dat komt wel goed als ze de videofilm van de sprong ziet. Toen mijn zoon en Natascha uit Bergen op Zoom binnenkwamen en de video werd gedraaid, was het hek helemaal van de dam. Het was niet zozeer het feit dat ik die gevaarlijke parachutesprong had durven maken, nee, het was het feit dat Annie van niets wist. Zij had heel graag haar angst opzij gezet, om maar zeker bij deze voor mij zo belangrijke gebeurtenis aanwezig te zijn. Welliswaar dan met knikkende knieën, erg bang, maar toch aanwezig zijn. Want zij was tenslotte met mij getrouwd, in voor en tegenspoed. Zij zou bij de landingsplaats hebben moeten staan, en niet Natascha. Waar ik het recht dacht vandaan te halen om haar hierbij buiten te sluiten. Toen wist ik pas, dat ik de grootste blunder van mijn leven had uitgehaald. In plaats van haar te beschermen voor haar angsten, door alles stiekem te doen, had ik wel alles aan haar moeten vertellen. Natuurlijk zou ze dan zeer angstig zijn geweest. maar ze zou er zijn geweest, en die kans had ik haar ontnomen. Heel laat die beruchte zondag, 8 oktober 1995, na heel veel praten (Ruud en Natascha waren allang weer naar huis), werd een CD in de CD-speler ingelegd. De sprong in het duister, van Peter Koelewijn werd gedraaid. gearmd zaten Annie en ik samen naar het lied, wat zoveel betekenis heeft voor mij, te luisteren. Het lied werd deze keer in zijn geheel gedraaid. Ook het laatste deel, dat van die doodsklokken, dat van die Laatste Sprong in het duister. Mijn dochter was er niet meer. Martie was dood en haar lichaam was begraven. Ze was bij me geweest die dag, de hele dag, ook tijdens die sprong uit het vliegtuig. En ik moest me maar niet meer afvragen waar ze nu zou zijn. Want daar zal ik, in dit aardse leven toch nooit een antwoord op krijgen.... Nawoord. Bovenstaand verhaal is geschreven in stukken. De eerste paar zinnen zijn een paar weken na de bewuste parachutesprong op papier gezet. Het laatste stuk heeft ruim twee jaar moeten wachten tot eind 1997, voordat het op papier kwam. Ik heb mijn vrouw Annie beloofd, dat ongeacht wat ik nog voor stunts uithaal, zij het altijd zal weten. Zij kan dan zelf uitmaken of ze erbij wil zijn ja of nee. En als ik dit verhaal, na 5 jaar voorzie van wat foto's, worden de emoties me weer te machtig. Het is op zo'n momenten goed dat je niet alleen in het leven staat... Natascha is onze schoondochter geworden (in mei 1996), en heeft het leven geschonken aan 3 kinderen. De eerste, onze kleinzoon Joshua, een pracht jong, is geboren op 4 november 1996. Op 31 mei 1998 is ons tweede kleinkind, een meisje, Myrthe geboren. Een bonk van een meid. En op 9 april 2002 werden we verrast met ons derde kleinkind, Elise. Ze is wat fijner gebouwd dan Myrthe. Een week na mijn sprong, is een vliegtuig gecrashed op vliegveld Midden Zeeland. Het was niet de PH- DES, maar ons vliegtuig werd wel flink beschadigd. Maar wat veel erger was, het vliegtuig dat verongelukte, vloog, nadat het de PH-DES had geraakt, de loods binnen waar we de week daarvoor les hadden gehad, en waar we de parachute gevouwen hadden. De twee ervaren para’s, welke op dat moment in diezelfde loods hun parachute aan het vouwen waren, hadden geen schijn van kans... Kees, de man die zijn kaak pijn deed (simpel gezegd) bij zijn afsprong uit het vliegtuig, heeft nooit meer een sprong uit een vliegtuig gemaakt. Als ik de videofilm van de sprong bekijk, dan bekruipt me altijd een eigenaardig gevoel. Of dat angst is, ik weet het niet. Er zal nooit meer een tweede sprong volgen. Toch ben ik zelf intussen nogmaals de lucht in geweest, nu echter in een luchtballon. Maar dat is een heel ander verhaal.. Ooit wil ik nog eens de klim maken naar de top van Angels Landing, een rotsformatie in Zion National Park, Utah. Ook dit is een ander verhaal.. Martie, ook al weet ik niet waar je nu bent, ik hou van jou...        
Mijn Leven

De sprong

  Altijd al ben ik avontuurlijk geweest. Als kleine jongen sprong ik al van zandhopen af, naar beneden, om dan vijf meter lager in het zand terecht te komen. Maar je groeit op, en die avontuurlijke streken worden wat minder. Je gaat over meer dingen nadenken. Je gaat naar muziek luisteren, je probeert zelfs achter de betekenis van dingen te komen. Als ik naar muziek luister, dan hoor ik enkel de melodie, de klanken, de sfeer.. Maar gezongen muziek is aan mij niet besteed. Ik kan mij niet zodanig op de muziek concentreren dat ik de woorden welke gezongen worden, kan verstaan. Ik weet dat dit een groot handicap is, maar ik ben niet in staat om de tekst langer dan 20 seconden te volgen.. Soms is er een song waarvan de tekst duidelijk wordt uitgesproken bij het zingen. En zo’n lied is EEN SPRONG IN HET DUISTER van Peter Koelewijn, een Nederlandse zanger. Dit lied heeft in mijn leven een belangrijke plaats ingenomen. Het lied gaat over het leven. Het eerste couplet gaat over de geboorte van een kind, een meisje. Plotseling verschijnt het in het leven, de baby weet niet waar zij terecht komt. Het is haar eerste sprong in het duister. In couplet 2 is het kind een aantal jaren ouder, en begint omdat ouders dat beslissen, aan haar opvoeding, opleiding enz.. couplet 3, de afspraken met personen van het andere geslacht beginnen. Dan komt je dochter je vertellen dat ze alleen wil gaan wonen. Steeds weer opnieuw maakt ze een nieuwe sprong in het duister. En dan het grote gebeuren, ze komt je vertellen dat ze gaat trouwen, ze gaat met iemand anders een nieuw leven beginnen. Opnieuw een sprong in het duister.. Als ik deze melodie hoor, een sprong in het duister, dan zie ik al die perioden voor me, ik beleef al die perioden weer opnieuw. Ik word dan erg emotioneel. Is het dan vreemd te noemen dat ik, op de vooravond van het trouwen van mijn dochter Martie, in haar bijzijn dit lied moest laten horen..? Nee natuurlijk niet. Ik hield het wel niet droog. Het regende een beetje in mijn ogen toen ik het liedje ten gehore bracht. Het had overigens wel meer dan een jaar gekost om aan de CD van deze zanger te komen. Een van de liedjes, welke te horen is tijdens het draaien van de videofilm van haar trouwdag, is, hoe kan het ook anders, DE SPRONG IN HET DUISTER, van Peter Koelewijn. Mei 1994. Mijn dochter Martie was net nog geen 27 jaren jong, en stond op het punt, samen met haar man, haar droomhuis te bouwen. Ze was nu al haast twee jaar getrouwd, een periode die met vallen en opstaan was doorlopen. Maar de toekomst zag er goed uit. Pas nog had ze een zwaar examen afgelegd. Ze had goede hoop dat de uitkomst van het examen positief voor haar zou zijn. De waarheid was anders, veel anders. Die fatale dinsdagmorgen, minder dan 2 jaar na haar bruiloft overleed onze dochter in het ziekenhuis aan de gevolgen van de ZIEKTE van CROHN. Haar dood kwam zo plotseling, zo onverwachts. Hadden de doktoren haar ziekte dan zo onderschat? Hadden wij, haar ouders soms niet gezien dat ze zo erg ziek was? Terwijl ik dit schrijf rollen de tranen weer vanzelf over mijn wangen, ik moet even stoppen met typen.. De CD met de song, ‘De sprong in het duister’, werd klaargelegd om het laatste couplet te draaien. Ik houd niet van het einde van het lied. Dit einde kwam ook niet voor op de video band van haar bruiloft. Het laatste couplet handelde over de LAATSTE sprong in het duister. Over doodsklokken, welke luiden om kwart over tien. De begrafenis.. Maar de CD bleef onaangeroerd liggen. Na een poos verdween de CD terug in de kast. Ik kon de moed niet opbrengen om het lied te draaien.. DUO-SPRONG Een aantal jonge collega’s hadden zich ingeschreven voor een cursus parachutespringen. Ik had wel zin in een avontuur, en opperde thuis het idee om ook met hun mee te doen. Het bleef bij een idee. Een jaar later, september 1995 waren mijn collega’s al ervaren SKY-DIVERS. Een van hen had al een vrije val sprong gemaakt. SKYDIVING was vaak het gesprek van de dag op onze werkplek. Tijdens zo een gesprek, zei ik, dat ik best wel eens een duosprong zou willen maken. Een dag later werd me al een papiertje met een telefoonnummer in de handen geduwd. Het telefoonnummer van de Paraclub Zeeland, de sky-divers van het nabij gelegen vliegveldje.. Zonder aarzelen, het was 14 september, belde ik het nummer en maakte de afspraak voor een duosprong op 8 oktober. Tot zo lang moest ik wachten, want er werd enkel in de weekends gesprongen, en er stonden nog een paar mensen op de wachtlijst. In de weken voorafgaande aan de bewuste SPRONG-datum gaat zo’n gebeurtenis een eigen leven leiden. Steeds vaker denk je daar aan. EEn ding was merkwaardig, ik had geen angstige dromen. Ik was niet bang dat er iets verkeerd zou lopen bij het springen uit het vliegtuig. De parachute ging normaal open, het vliegtuig kwam niet zonder brandstof te zitten enz.. Ik mocht alleen niets laten blijken aan mijn vrouw Annie. Verleden jaar had ze al duidelijk te kennen gegeven niets voor het idee te voelen, dat ik zou gaan springen. En als ik het toch zou doen, dan wou ze de datum van de sprong niet weten.. Het was de eerste keer dat ik iets zou doen waar zij niets van mocht weten. Het valt niet mee iets te verzwijgen als je al 30 jaar met elkaar getrouwd bent. Hoe meer de sprongdatum naderde, des te meer denk je aan zo'n gebeurtenis. Het werd me langzaam duidelijk dat dit niet zomaar een parachutesprong zou worden. Nee, deze sprong zou voor mijn dochter zijn. Tenslotte zou ik toch dichter bij de hemel zijn nietwaar? Ik nam mezelf voor om gedurende de sprong aan haar te denken. Het gevoel dat mijn dochter iets te maken had met deze waaghalzerij (?) werd steeds intenser. Het weekeinde van de sprong. Prachtig weer was voorspeld. We zouden een Indian-Summer hebben, een mooie nazomer. Normaal is het altijd mistig rond 8 oktober. Maar niet dit weekeinde. De hele week was ik mezelf niet. Ik vroeg aan Annie, mijn vrouw, of ze bloemen voor mij wou meebrengen. Die waren bestemd voor mijn dochter, ik wou ze, voordat ik op zondag zou springen, op haar graf zetten. Annie keek me eens vreemd aan. Ik was toch altijd tevreden met de hoeveelheid bloemen welke zij elke week op het graf van onze dochter plaatste (of welke we samen naar haar graf brachten). Toch kreeg ik mijn zin, ik kon mijn emoties namelijk niet meer de baas, en huilde als een klein kind. Zondag 8 oktober 1995, de Sprong Stralend weer. De eerste sprong op het vliegveld zou mijn duosprong zijn. Stiekem werden een paar stevige schoenen in de auto gedaan, werd een spijkerbroek aangedaan, en had ik mijn speciale trui aan. Op de trui is een foto gedrukt welke Ken, GW3KGV van Annie en mij gemaakt heeft tijdens het eerste CONDIN in Nederland. Zo was Annie er in elk geval erbij tijdens het springen. Want ze wist nog steeds van niets.. Ik had Annie gezegd dat ik moest werken. Overwerk gebeurt meestal in de weekends, het leugentje om bestwil, ging er als koek in.. De eerste gang was die naar de begraafplaats. Ik had de bloemen bij me. Op de begraafplaats aangekomen merkte ik dat ik niet de enige bezoeker van mijn dochters graf was. Ook mijn schoonvader was aanwezig. Bij hem had ik het geld geleend voor het maken van de sprong. Hij wist niet waarvoor ik het geld nodig had, en ik had hem gevraagd mij daar niets over te vragen. Zo kon Annie, die onze financiën beheert, niet aan het huishoudgeld zien dat er vreemd geld was opgenomen van de bank. Mijn schoonvader keek mij vreemd aan. Zou hij iets door hebben wat ik van plan was? Ik pakte een roze anjer van de bos bloemen welke ik voor mijn dochter had meegebracht, en stak de bloem in de zak van mijn overhemd. Helaas gaf mijn schoonvader mij geen gelegenheid even alleen te zijn met mijn dochter.. Op het vliegveld aangekomen was het wachten op het vliegtuig, was het wachten op de TANDEMMASTER, en de JUMPMASTER. De videoman was al aanwezig. De sprong, dat was mijn wens ook, moest worden vastgelegd op video. Mijn gevoel zei me dat dit de eerste sprong, maar waarschijnlijk ook wel de laatste sprong van mij zou zijn. De JUMPMASTER is de man of vrouw die het moment van de sprong bepaalt. Toevallig was de cameraman ook de jumpmaster. Dat betekende dat er behalve de piloot nog 1 plaats vrij was in het vliegtuig. Die plaats werd ingenomen door mijn collega, die ook aanwezig was voor een van zijn geregelde sprongen. Mijn aanstaande schoondochter was er ook. Die zat, als enige van de familie, ook in het complot. Zij zou ook een duosprong maken, direct na mij. De TANDEMMASTER arriveerde een kwartier later, hij woonde niet in de buurt, en had een autorit van 2 uur achter de rug. Al mijn zakken moesten leeg toe ik de riemen omgegespt kreeg. De riemen zouden strak aangetrokken worden, scherpe voorwerpen zouden dan problemen opleveren. Daarna werd instructie gegeven. Ik moest, direct nadat we uit het vliegtuig zouden zijn gesprongen, een holle positie maken. Het hoofd in de nek, en de benen naar achteren tegen mijn achterwerk aan. De buik (ja die heb ik al) naar voren duwen.. Ik lag op een draaibare plaat toen dit geoefend werd.. Mijn buik zat me toen wel een beetje in de weg. Ook het verlaten van het vliegtuig werd geoefend. Ik kan dit nu wel dromen. Voordat de deur van het vliegtuig open zou gaan, zou de tandemmaster mij aan zijn parachute vastmaken, en zouden alle riemen nog eens extra aangetrokken worden. Dan zouden we gezamenlijk naar de open deur kruipen !! Hij (de TANDEMMASTER) zou dan de linkervoet op het smalle opstapje boven de wielen van het landingsgestel plaatsen. Mijn linkervoet moest daarnaast geplaatst worden. Mijn linkerhand moest dan een riem van het parachute harnas vastgrijpen. Daarna zou hij zijn rechtervoet ook op het opstapje zetten. Ik moest dan natuurlijk volgen met mijn rechtervoet, en met mijn rechterhand moest ik een andere riem van het harnas vastpakken. De houding op het opstapje moest gehurkt zijn. Een staande houding was niet mogelijk, de vleugel van het vliegtuig zat dan in de weg. Tenslotte zou ik daarna de commando’s READY en GO horen en zou ik mij voorover moeten laten vallen. Tijdens deze instructie realiseerde ik mij opeens dat, als ik met mijn BEIDE handen iets van de parachute vast zou pakken, en op een 10 cm breed plankje (de afsprongplank) gehurkt zou zitten, ik zou VALLEN, want ik zou me dan aan mezelf vasthouden ! Een vleug van paniek ging door me heen. Ook toen het UITSTAPPEN nog eens geoefend werd kon ik tot geen andere conclusie komen. Ik zou evenwichtkunstenaar zijn op deze uitspringhoogte van 9000 voet. Het aftellen. In werkelijkheid was het natuurlijk geen aftellen, maar er moest gewacht worden totdat wij aan de beurt waren. Er ging eerst nog een vlucht met parachutisten ophoog voor de een of andere sprong, voor het een of andere paracertificaat. Maar de tweede vlucht was gepland voor de eerste DUOSPRONG. Daar ging ik, nog steeds zonder knikkende knieen naast mijn begeleider, de tandemmaster. De piloot zat al, hij had de enige stoel welke in het vliegtuig te vinden was, in bezit genomen. Ik mocht als eerste instappen, niet uit beleefdheid, maar omdat mijn plaats in de staart van de PH-DES was. De Tandemmaster kwam tussen mij en de piloot te zitten. Hierna kwam mijn collega, Andre, en tenslotte de Videoman. Ik zat met mijn rug naar de piloot. De plaatst in het vliegtuig was ontoereikend voor site-seeing binnen het vliegtuig. Direct ging de deur dicht, de gaspedaal werd behoorlijk ingedrukt, en daar gingen we. Klop, klop ging het binnen mij. En toen waren we los van de grond. Het vliegtuig, de PH-DES klom hoger en hoger. Doordat het zo’n mooie heldere dag was, kon je al snel erg ver kijken. Allerhande bekende punten waren te zien. Soms vlogen we over dorpen heen dan waren het weer zandbanken in de Westerschelde, welke te zien waren. Zeker vanuit de lucht kun je goed zien waarom de Westerschelde beloodst wordt. Sommige zandbanken staken gewoon boven de rivier uit. En hoger en hoger ging ons vliegtuig. Op een bepaald moment kreeg ik een seintje, dat ik zou worden vastgegespt aan mijn tandemmaster. Het was een voorzorgsmaatregel, werd er gezegd. De reden bleek na een paar minuten, toen plotseling het motorgeluid van ons vliegtuig veranderde, en de jumpmaster de deur van het vliegtuig opentrok. Ik was wel blij dat ik aan de tandemmaster was vast gekoppeld, want die had tenminste een parachute om. Het was tijd voor Andre om uit het vliegtuig te springen. Hoe deze happening voltrok weet ik niet, want ik zat nog steeds in de staart van de PH-DES, met de rug naar de deur, en naar de piloot toe. Mijn tandemmaster wou graag weten waar de landingsplaats van ons was. Hij was namelijk nog NOOIT op vliegveld Midden Zeeland naar beneden gesprongen !! Het antwoord was, dat hij, de tandemmaster dan maar even naar beneden zou moeten kijken, de jumpmaster kon dan de plaats aanwijzen. Dat was makkelijker gezegd dan gedaan, de deur was open, maar de tandemmaster zat aan mij vast. Dus werd mij simpelweg gevraagd of ik iets naar achter wou kruipen, om daarna mijn hoofd buiten het vliegtuig te steken, zodat de tandemmaster de landingsplaats goed kon bekijken. En liggend met mij hoofd buiten de deur van het vliegtuig zag ik dat een heel klein wit kruisje werd aangewezen als landingspunt. Alles zag er uit alsof het getekend was op een luchtfoto. De wind gierde door mijn haren. Klap, daar ging de deur weer dicht, de PH-DES begon weer te klimmen. Wat bleek, we zaten pas op een hoogte van 4500 feet, en de sprong zou op 9000 feet plaatsvinden. Hoger en hoger, hoger en hoger. Je kon zelfs tot Rotterdam en Bergen op Zoom kijken. De Zeeuwse eilanden waren vanaf de hemel goed te herkennen, zo hoog zaten we wel. En daar kwam het bericht, we zijn zover.. Ik moest nog dichter tegen de tandemmaster aankruipen, waarna nog meer riemen werden vastgemaakt. En de reeds aangehaalde riemen werden nog een extra aangetrokken. Niets mocht loszitten. Een loszittende riem zou, bij een valsnelheid van 200 km per uur wel eens kunnen functioneren als hamer. Een gevoel van schrik (of was het angst) kwam over mij heen. Nu zou het gebeuren. De motor maakte weer een vreemd geluid, en de deur werd weer opengemaakt. een aantal handelingen waren voor mij volkomen onzichtbaar, want ik zat nog steeds in het staartstuk van het vliegtuig. Nu echter zat ik op de knieen, en moest langzaam achteruit kruipen. Heel langzaam kwam ik voor de open deur te zitten. Zou de grondoefening nodig zijn geweest? Wel ja, natuurlijk, daar kwam het bevel om mijn linkervoer buiten het vliegtuig te brengen, en met deze voet te gaan staan op de beugel, het opstapje buiten het vliegtuig. De linkerhand greep automatisch naar de juiste plaats van het harnas waarin we gegespt zaten. En daar kwam het commando voor de rechtervoet, en ook dit commando volgde ik op, kompleet met de rechterhand vastgrijpen aan het harnas... Ik stond op het opstapje van een vliegtuig, de PH-DES, op een hoogte van 9000 feet, me aan mezelf vast te houden, en me af te vragen wanneer we eindelijk zouden springen. Ik realiseerde me helemaal niet dat ik nog vastzat aan de tandemmaster, en dat hij zich nog wel ergens aan vasthield. En waar was de cameraman, annex jumpmaster. Die moest zich ook nog ergens buiten het vliegtuig bevinden. Het leek mij een eeuwigheid toe voordat de woorden SET, READY en GO klonken. En los waren we, de vrije val was begonnen. Niets anders lucht tussen ons en moeder aarde... Wat een lawaai, logisch we vielen met een behoorlijke snelheid naar beneden, maar de aarde kwam niet dichterbij. Dat kon ik goed zien, want ik bleef maar naar beneden kijken. Plotseling realiseerde ik me, dat ik mij hoofd en benen op moest trekken, ik moeste een soort vogelnestje maken. En toen ik dit geleerde uiteindelijk in de praktijk bracht, bemerkte ik de horizon. Ik viel niet meer, nee ik zweefde. Ik lag in de lucht naar de horizon te kijken, naar Bergen op Zoom. Maar ik was niet alleen, want plotseling zag ik, dat van de zijkant iemand naar mij toe kwam zweven. Verhipt, dat was de cameraman, waar kwam die nou opeens vandaan. Heel langzaam, het leek wel een eeuwigheid te duren werd de afstand tussen de zwevende cameraman en mij kleiner. De betovering werd plotseling doorbroken door, naar het leek, 2 zwaaiende armen. Het volgende ogenblijk werden allerhande g-krachten op me losgelaten. Onze parachute werd opengetrokken, en de luchtwegen werden even dichtgezet.... Hallo, hallo, hoor je mij..., hoorde ik plotseling de stem van mij duo- parter. Onze snelheid was nu zodanig gedaald dat we elkaar weer konden verstaan. We zweefden nu aan een parachute naar beneden. Ik begon te hiperventileren denk ik. Ook adem had ik te kort. Of ik de parachute wilde besturen? Nou dat wou ik wel, maar ook alweer niet, want ik voelde me niet zo lekker. Ik kreeg een paar stuurlijnen voor de parachute in mijn handen gedouwd. Als ik een rechtse bocht wou maken, dan moest het ene touw aangetrokken worden, en bij een andere bocht was het andere touw aan de beurt. Ik had nog net de tijd om de stuurlijnen aan mijn tandemmaster terug te geven voordat ik bewusteloos raakte. Een sprong in het duister.. Dit was mijn sprong, en alles om mij heen was duister... Precies zoals in dat lied, dat mij altijd zo emotioneel maakt.. Allees was ik het nu zelf die de duisternis insprong. Was dit het wat ik had gezocht in deze sprong vanuit een vliegtuig? Ik denk het wel. Ik wou wat dichterbij mijn dochter zijn, maar in plaats daarvan kwam ik terecht in het niets. En ook al kreeg ik geen antwoord op mijn vraag, ‘Martie, waar ben je?’, toch was ik heel dicht bij haar. En een ding was me wel duidelijk geworden, in dit aardse leven zal ik er nooit achterkomen waar mijn dochter zich bevindt... Want was dat niet de diepere betekenis van flauwvallen in de lucht, zo hoog boven de grond? Hoe lang deze zwarte periode daarboven in de lucht duurde weet ik niet. Door steeds maar weer in mijn oren en neus te knijpen lukte het de tandemmaster om weer reactie van mij te krijgen. Razendsnel werd me nog geinstrueerd wat ik het beste bij de landing kon en moest doen, want de aarde begon nu steeds duidelijker en sneller op ons af te komen. Een aantal seconden later maakten we een landing zoal die in de boekjes beschreven staat. Zonder gesleep over de grond, zonder je pijn te doen. Nee precies zoals het hoort, neerkomen op beide voeten, en niet meer van de plek meegesleurd worden. En ook nog maar slechts 1 meter van het landingsteken, dat vanuit de lucht zo klein had geleken. Felicitaties van mijn tandemmaster, felicitaties van mijn aanstaande schoondochter, felicitaties van de cameraman, felicitaties van mijn collega’s, en ik lag maar lucht bij te happen in het pas gemaaide gras waar we neer waren gekomen. Over mijn bewusteloosheid werd nauwelijks een woord gerept. Toch was het een unieke ervaring geworden voor de man die mijn bewaker was geweest gedurende deze sprong in het duister. Er kwam een busje aangereden, speciaal om ons daar van dat weiland in het Goese polderlandschap op te pikken, de pickup-auto. Een half uur later waren we terug op vliegveld Midden Zeeland. Natascha, mijn aanstaande schoondochter, en ik, werden beiden aan het werk gezet, en hielpen mee in de PH-DES loods met het vouwen van de speciale parachute, welke voor de duosprongen wordt gebruikt. Dat dit allemaal een tijdrovende aangelegenheid was laat zich raden. Ook Natascha kreeg haar instructie, en ook zij verdween later met de PH-DES de lucht in. Helaas waren de batterijen van de eigen videocamera leeg, zodat er jammer genoeg, geen eigen beelden van dit parachute springen getoond kunnen worden. Er zijn gelukkig wel een aantal foto’s gemaakt en nog gelukt ook, zodat we in elk geval nog iets bij dit verhaal kunnen laten zien. Uiteraard was ik ook op de plaats, waar alle landingen plaatsvonden aanwezig, en kon ik haar ook feliciteren met haar eerste parachutesprong. Weer teruggekomen op het vliegveld was het nog wachten op de videoband, welke we meteen zouden meekrijgen. Ondertussen was Kees, een van mijn collega’s voor de tweede keer de lucht in, voor zijn parachute sprong. Zijn eerste sprong, eerder op de dag, was niet perfect verlopen. Tijdens de afsprong uit het vliegtuig had hij de noodzakelijke handelingen niet goed uitgevoerd, en had zijn hand bezeerd aan het springijzer van het vliegtuig. Hierdoor was hij wat onzeker geworden, en om die onzekerheid onder de knie te krijgen zou hij nogmaals springen. Zijn vriendin (nu zijn vrouw), die ook Natascha als naam heeft, liet zich overhalen als passagier mee te gaan. Nou Kees, heeft zijn sprong nog gemaakt. Tijdens de afsprong bevroor hij nu echter helemaal. Kees was al aan de sprong begonnen voordat het vliegtuig onder hem vandaan was gevlogen. En zat nu nagenoeg geen afstand tussen hem en de afsprongbeugel (zeg maar de springplank). Het gevolg was dat kees met zijn kaak op de beugel terecht kwam, het vliegtuig schudde merkbaar, en toen was Kees verdwenen. En dat allemaal terwijl zijn vriendin, die sowieso al heel angstig aan het avontuur was begonnen in het vliegtuig alles had gevoeld. Het was een hele opluchting toe er gemeld werd dat de parachute van Kees open was. En nadat het bericht kwam dat Kees, veilig was geland, en gelukkig niets gebroken had, kon iedereen weer gerust ademhalen. Gelukkig, daar was de videoband. Alles wat erop moest staan, stond er op. Natascha en ik spraken af dat we mijn vrouw en haar verloofde (onze zoon) tegelijkertijd de video zouden laten zien. Zij zou Ruud in Bergen op Zoom ophalen, en ik zou gewoon in Vlissingen op hun blijven wachten. Het was intussen al vrij laat in de namiddag geworden. Voordat ik naar huis reed, ben ik weer naar het graf van mijn dochter Martie toegegaan. Deze keer was mijn schoonvader niet aanwezig, en kon ik in alle rust een poos bij het graf mezelf zijn. Ik kon mijn dochter horen zeggen, wat jammer Pap, dat ik er niet bij kon zijn. Zo’n sprong zou ik ook wel eens hebben willen doen. In de zak van mijn overhemd zat een afgeknakte droge roze anjer. Ik haalde de anjer uit mijn zak, en plaatste hem terug in de bos waar ik de bloem ook vandaan had gehaald, eerder die dag. Mijn dochter was al die tijd bij me geweest, en had de sprong ook meegemaakt, al was het dan slechts als passagier in een hemdzak.. De thuiskomst na de sprong. De thuiskomst verliep niet zoals ik mij dat had voorgesteld. Annie, mijn vrouw, was in de tuin aan het werken. Ze had een paar keer naar het bedrijf gebeld waar ik aan het "overwerken" was, om erachter te komen hoe laat ik thuis zou zijn. En van de portiers had ze te horen gekregen dat ik of niet aanwezig was op het bedrijf, of dat ik onbereikbaar was. En haar vragen nu aan mij werden met een nietszeggend antwoord afgedaan. Dit maakte haar nog bozer, ze had zich ongerust gemaakt over mij, en kreeg geen antwoord op haar vraag hoe het kwam dat de portiers mij niet wisten te vinden op het bedrijf.. Ik dacht, dat komt wel goed als ze de videofilm van de sprong ziet. Toen mijn zoon en Natascha uit Bergen op Zoom binnenkwamen en de video werd gedraaid, was het hek helemaal van de dam. Het was niet zozeer het feit dat ik die gevaarlijke parachutesprong had durven maken, nee, het was het feit dat Annie van niets wist. Zij had heel graag haar angst opzij gezet, om maar zeker bij deze voor mij zo belangrijke gebeurtenis aanwezig te zijn. Welliswaar dan met knikkende knieën, erg bang, maar toch aanwezig zijn. Want zij was tenslotte met mij getrouwd, in voor en tegenspoed. Zij zou bij de landingsplaats hebben moeten staan, en niet Natascha. Waar ik het recht dacht vandaan te halen om haar hierbij buiten te sluiten. Toen wist ik pas, dat ik de grootste blunder van mijn leven had uitgehaald. In plaats van haar te beschermen voor haar angsten, door alles stiekem te doen, had ik wel alles aan haar moeten vertellen. Natuurlijk zou ze dan zeer angstig zijn geweest. maar ze zou er zijn geweest, en die kans had ik haar ontnomen. Heel laat die beruchte zondag, 8 oktober 1995, na heel veel praten (Ruud en Natascha waren allang weer naar huis), werd een CD in de CD-speler ingelegd. De sprong in het duister, van Peter Koelewijn werd gedraaid. gearmd zaten Annie en ik samen naar het lied, wat zoveel betekenis heeft voor mij, te luisteren. Het lied werd deze keer in zijn geheel gedraaid. Ook het laatste deel, dat van die doodsklokken, dat van die Laatste Sprong in het duister. Mijn dochter was er niet meer. Martie was dood en haar lichaam was begraven. Ze was bij me geweest die dag, de hele dag, ook tijdens die sprong uit het vliegtuig. En ik moest me maar niet meer afvragen waar ze nu zou zijn. Want daar zal ik, in dit aardse leven toch nooit een antwoord op krijgen.... Nawoord. Bovenstaand verhaal is geschreven in stukken. De eerste paar zinnen zijn een paar weken na de bewuste parachutesprong op papier gezet. Het laatste stuk heeft ruim twee jaar moeten wachten tot eind 1997, voordat het op papier kwam. Ik heb mijn vrouw Annie beloofd, dat ongeacht wat ik nog voor stunts uithaal, zij het altijd zal weten. Zij kan dan zelf uitmaken of ze erbij wil zijn ja of nee. En als ik dit verhaal, na 5 jaar voorzie van wat foto's, worden de emoties me weer te machtig. Het is op zo'n momenten goed dat je niet alleen in het leven staat... Natascha is onze schoondochter geworden (in mei 1996), en heeft het leven geschonken aan 3 kinderen. De eerste, onze kleinzoon Joshua, een pracht jong, is geboren op 4 november 1996. Op 31 mei 1998 is ons tweede kleinkind, een meisje, Myrthe geboren. Een bonk van een meid. En op 9 april 2002 werden we verrast met ons derde kleinkind, Elise. Ze is wat fijner gebouwd dan Myrthe. Een week na mijn sprong, is een vliegtuig gecrashed op vliegveld Midden Zeeland. Het was niet de PH-DES, maar ons vliegtuig werd wel flink beschadigd. Maar wat veel erger was, het vliegtuig dat verongelukte, vloog, nadat het de PH-DES had geraakt, de loods binnen waar we de week daarvoor les hadden gehad, en waar we de parachute gevouwen hadden. De twee ervaren para’s, welke op dat moment in diezelfde loods hun parachute aan het vouwen waren, hadden geen schijn van kans... Kees, de man die zijn kaak pijn deed (simpel gezegd) bij zijn afsprong uit het vliegtuig, heeft nooit meer een sprong uit een vliegtuig gemaakt. Als ik de videofilm van de sprong bekijk, dan bekruipt me altijd een eigenaardig gevoel. Of dat angst is, ik weet het niet. Er zal nooit meer een tweede sprong volgen. Toch ben ik zelf intussen nogmaals de lucht in geweest, nu echter in een luchtballon. Maar dat is een heel ander verhaal.. Ooit wil ik nog eens de klim maken naar de top van Angels Landing, een rotsformatie in Zion National Park, Utah. Ook dit is een ander verhaal.. Martie, ook al weet ik niet waar je nu bent, ik hou van jou...        
Mijn Leven