© Made by Wino 2018  (all rights reserved)

Route des Cretes

De D23, Route des Cretes,  4 juni 2005 Een avondrit langs de linkerbovenrand van de Gorges du Verdon was de afsluiting van een lange wandeldag, waarvan de Martel route de hoofdmoot was. Nu werd een stukje Grand canyon met de auto gedaan. Adembenemend. Eerst lekker onder de douche op de camping, en daarna een heerlijk maaltijd, bereid door Ruud de kok, en Wino zijn hulpje. Deze keer hadden we iets specialals in de wok liggen, wokgroenten met gebakken aardappelen, en worstjes, gevuld met kaas. Natuurlijk moest eerst de wok nog schoongemaakt worden, het water in de wok was helemaal verdampt. Route des Cretes We hadden nog een item op het programma staan, het verkennen van de hele D23. Dus reden we na het eten weer helemaal terug naar La Palud. We begonnen aan de vele vergezichten te wennen, maar het bleef allemaal even mooi. Even voorbij La Palud vonden we het begin van de D23, die ook wel Route des Cretes genoemd werd. We zaten op de bergkammen-route. Tegen 8 uur a'vonds stopten we bij het eerst uitkijkpunt, belvedere Trescaire. Hiervandaan had je een mooi zicht op de Samson- engte, ver beneden ons. Trots herkende we een aantal punten in het landschap waar we die dag gelopen hadden. Het was niet druk op de weg. Tien minuten later waren we nog een stuk hoger gereden. Hier, bij het uitkijkpunt La Carelle, was het een stuk drukker. Nog een aantal sporters waren bezig met de uitoefening van hun hobby, bergbeklimmen. Verschillende van deze waaghalzen hing aan touwen, welke bij een aantal klimmers aan de reling van het uitkijkpunt waren vergrendeld. Zo te zien waren het allemaal jonge mensen, zowel mannen als vrouwen, maar deze laatste waren in de minderheid. De bus van Ruud paste bij de vervoermiddelen van de bergsporters. Die hadden ook allemaal een bus, volgestouwd met klimspullen en touwen. Maar de bus van Ruud vormde een uitzondering, er kwam geen klimtouw te voorschijn. Spectaculair was het gehannes van een (alweer) Italiaanse dame, die 15 meter lager aan een touw hing, en probeerde langs de nagenoeg verticale kloofwand een weg naar boven te vinden. Uit de woorden die zij uitwisselde met de man die verantwoordelijk was voor het touw ( die zat boven op de rots), konden we opmaken dat het niet goed ging. En de boodschap van boven dat de pizza's waren gearriveerd, werd niet in dank afgenomen. Steeds opnieuw moest de Italiaanse haar poging stoppen, en zakte ze terug naar haar beginstand. We hebben haar klimpartij niet succesvol zien eindigen. We moesten voor 10 uur sávonds binnen zijn, en daarom vervolgden we onze weg, soms stoppen bij een volgend uitkijkpunt. Na het punt "Pas de la Baou" liep de weg iets bij de rand van het ravijn vandaan. Ook hier moesten we stoppen, want plotseling zagen we tussen de weg en het ravijn een aantal berggeiten. De steile hellingen waren geen probleem voor hun. Gelukkig waren ze niet mensenschuw, en had ik tijd genoeg om deze beesten te fotograferen. Nog twee keer werd gestopt op de D23, nu om de berghut van Maline en een stuk van het Martel pad op de foto te zetten. Het was 21.20 toen we nog een eenzame berggeit tegenkwamen, goed voor de laatste foto van deze dag. Het geluid dat de flitser maakte klonk niet erg gezond, het was alsof het toestel uit elkaar sprong. Alsof de flitser explodeerde. Het beest kwam niet goed op de foto te staan, en ik was bang dat de digitale camera kapot was. Op de camping bleek de koelkast niet meer te funktioneren. We kregen een paar bierblikjes enigzins gekoeld. Het opdrinken daarvan was de laatste heldendaad van een fantastische vakantiedag..
Wandelen
Chalet de la Maline, het begin van het Martel-pad
© Made by Wino 2018 lAll rights reserved)

Route des Cretes

De D23, Route des Cretes,  4 juni 2005 Een avondrit langs de linkerbovenrand van de Gorges du Verdon was de afsluiting van een lange wandeldag, waarvan de Martel route de hoofdmoot was. Nu werd een stukje Grand canyon met de auto gedaan. Adembenemend. Eerst lekker onder de douche op de camping, en daarna een heerlijk maaltijd, bereid door Ruud de kok, en Wino zijn hulpje. Deze keer hadden we iets specialals in de wok liggen, wokgroenten met gebakken aardappelen, en worstjes, gevuld met kaas. Natuurlijk moest eerst de wok nog schoongemaakt worden, het water in de wok was helemaal verdampt. Route des Cretes We hadden nog een item op het programma staan, het verkennen van de hele D23. Dus reden we na het eten weer helemaal terug naar La Palud. We begonnen aan de vele vergezichten te wennen, maar het bleef allemaal even mooi. Even voorbij La Palud vonden we het begin van de D23, die ook wel Route des Cretes genoemd werd. We zaten op de bergkammen-route. Tegen 8 uur a'vonds stopten we bij het eerst uitkijkpunt, belvedere Trescaire. Hiervandaan had je een mooi zicht op de Samson-engte, ver beneden ons. Trots herkende we een aantal punten in het landschap waar we die dag gelopen hadden. Het was niet druk op de weg. Tien minuten later waren we nog een stuk hoger gereden. Hier, bij het uitkijkpunt La Carelle, was het een stuk drukker. Nog een aantal sporters waren bezig met de uitoefening van hun hobby, bergbeklimmen. Verschillende van deze waaghalzen hing aan touwen, welke bij een aantal klimmers aan de reling van het uitkijkpunt waren vergrendeld. Zo te zien waren het allemaal jonge mensen, zowel mannen als vrouwen, maar deze laatste waren in de minderheid. De bus van Ruud paste bij de vervoermiddelen van de bergsporters. Die hadden ook allemaal een bus, volgestouwd met klimspullen en touwen. Maar de bus van Ruud vormde een uitzondering, er kwam geen klimtouw te voorschijn. Spectaculair was het gehannes van een (alweer) Italiaanse dame, die 15 meter lager aan een touw hing, en probeerde langs de nagenoeg verticale kloofwand een weg naar boven te vinden. Uit de woorden die zij uitwisselde met de man die verantwoordelijk was voor het touw ( die zat boven op de rots), konden we opmaken dat het niet goed ging. En de boodschap van boven dat de pizza's waren gearriveerd, werd niet in dank afgenomen. Steeds opnieuw moest de Italiaanse haar poging stoppen, en zakte ze terug naar haar beginstand. We hebben haar klimpartij niet succesvol zien eindigen. We moesten voor 10 uur sávonds binnen zijn, en daarom vervolgden we onze weg, soms stoppen bij een volgend uitkijkpunt. Na het punt "Pas de la Baou" liep de weg iets bij de rand van het ravijn vandaan. Ook hier moesten we stoppen, want plotseling zagen we tussen de weg en het ravijn een aantal berggeiten. De steile hellingen waren geen probleem voor hun. Gelukkig waren ze niet mensenschuw, en had ik tijd genoeg om deze beesten te fotograferen. Nog twee keer werd gestopt op de D23, nu om de berghut van Maline en een stuk van het Martel pad op de foto te zetten. Het was 21.20 toen we nog een eenzame berggeit tegenkwamen, goed voor de laatste foto van deze dag. Het geluid dat de flitser maakte klonk niet erg gezond, het was alsof het toestel uit elkaar sprong. Alsof de flitser explodeerde. Het beest kwam niet goed op de foto te staan, en ik was bang dat de digitale camera kapot was. Op de camping bleek de koelkast niet meer te funktioneren. We kregen een paar bierblikjes enigzins gekoeld. Het opdrinken daarvan was de laatste heldendaad van een fantastische vakantiedag..
Wandelen
Chalet de la Maline, het begin van het Martel-pad Jonge bergbeklimmers Vader geit?