Positieve afleiding is het beste medicijn naar genezing...
Explorer

 

zaterdag 30-03-2013

Het ritme van de de prestatiewandeling was constant, ondanks de felle wind en de kou. Vermoeidheid begon echter toe te slaan, waardoor soms meer kilometers werden gewandeld dan nodig. Ook nu vond weer een langere stop plaats die gebruikt werd voor persoonlijke verzorging en een gezamelijke maaltijd. Antwerpen kwam in zicht... Nachtdienst. Tegen 22.30 werd er gewisseld in Solesmes. Steeds een vers team van drie man. De vierde was de chauffeur van het afgeloste team. Hij/Zij mocht nog 3,5 uur dienst doen. Als navigator maar ook soms een dubbele dienst als chauffeur. Dus was de andere volgwagen-begeleider automatisch 7 uur werkzaam als navigator. Met alle gevolgen van dien. Lampjes waren nodig Lampjes waren nodig om het routeschema te controleren. Pikkedonker was het in het gebied waar de beruchte wielerklassieker Parijs-Roubaix elk jaar wordt verreden. Wijds land met heel wat kleine colletjes, makkeijk voor profwielrenners. Maar volgens Leo, een van de top slenteraars, echte kuitenbijters.   Nachtelijke visioenen Het routeplan klopte 100 procent, toch werden er door de navigator wat foutjes gemaakt. Waarschijnlijk veroorzaakt door slaapgebrek. Alle nachtwandelaars droegen, behalve de gele Walk For Sophia hesjes ook een extra hes dat aan de voor- en achterkant  voorzien was van rode led lampjes. Geloof maar, het was een fantastisch gezicht om, in het holst van de nacht, bij temperaturen onder nul, een wandelende afrastering te zien. Aan de veiligheid van de wandelaars werd echt alles gedaan, ook al was er wijd en zijd geen verkeer of bebouwing waarneembaar. Het enige zichtbare was de damp die de wandelaars produceerden, door hun adem de vrieskou in te blazen. Want het kostte natuurlijk energie om, met een snelheid waaraan de TGV niet kan tippen, tegen zo'n kuitenbijter op te lopen. Het was dan ook niet verwonderlijk dat de wandelaars veel energie verbruikten, en net als wielrenners, voortdurend moesten eten. Hierdoor transpireerden ze meer dan gedurende een mooie zomerwandeling in de korte broek. Er werd dan ook vaak wat droge kleding aangetrokken als de wandelaar zijn stukje kuieren, met een snelheid van meer dan 6 kilometer per uur, had afgelegd. Via Romeries, Curgies en Sebourg (D50A) werd Romies en tenslotte Quievrechain bereikt. Midden in de nacht werd de 250 kilometergrens overschreden. En er werd nog een grens bereikt. Die van Frankrijk met België. Gelukkig konden we zonder problemen de grens passeren, er was al jaren geen grensbewaking meer. Quievrain was de naam van de Belgische grensplaats. En verder ging het,  er was toch niet veel te zien in de duisternis. Via Mons Borinage (Bousu) en St. Ghislain werd Neumaison bereikt. Daar stonden de twee campers weer netjes opgesteld op het kerkplein. Klaar voor de volgende wissel. De wissel vond iets na 9 uur plaats, een kwartier later dan de planlijst aangaf. Niet slecht na een wandeling van 275 kilometer. We waren al over de helft. Via Vaugdignies ging het naar Chievres, en via Chivres naar Attre. Tijdens dit stuk over de Belgische dreven moest de wandelaar (ik zeg niet wie) heel erg nodig wat achterlaten. Dus werd plaats genomen achter een transformatorhuisje dat heel dicht bij een treinspoor stond. Hup, broek naar beneden en drukken maar. Het gedrag van de wandelaar werkte zo aanstekelijk dat de navigator uit de volgwagen stapte, en ook ergens bij het spoor dezelfde handelingen begon uit te voeren. Kort daarop zat ook de rustende wandelaar buiten, en begon hij het tweetal te ondersteunen met zijn gesteun. En om het verhaal kompleet te maken, de TGV kwam ook nog razend voorbij, terwijl het drietal met de rug naar het spoor zat na te denken. Het schijnt dat de TGV nu een bruine kleur heeft.   In de buurt van de razende TGV   In de buurt van de razende TGV. Teveel transpiratie Het transpireren van de wandelaar door het hoge tempo, pakte vandaag wat verkeerd uit. Rond half 12 was René weer met zijn tien kilometer bezig toen hij stopte, en ging zitten op de stoep voor een huis in Ghislenghien. De kou kreeg hem te pakken, en vlug werd voor wat extra droge kleding gezorgd. Overleg werd gepleegd of de navigator de taak van wandelaar zou overnemen. Er moest nog een flink stuk worden afgelegd voordat er weer een camperstop zou worden bereikt. Toch maar doorgaan René wilde echter toch doorgaan. Om dit goede voornemen steun te geven stapten de navigator en de ander wandelaar uit de volgwagen. Nu liepen er in eens drie wandelaas door België, een waar wandelclubje. Samen stappen, ja gezellig. Het hoeft uiteraard geen betoog dat die drietal al fluitend en zingend het viaduct over de E429 bereikte. Daar stond de volgende ploeg al klaar voor de volgende estafette. We waren na 300 kilometer stappen in Vlaams Brabant aangekomen. De wisseling van ploeg En verder ging het, langs Belgische wegen, nu via Bever naar Tollembeek. Heerlijke Vlaamse namen voor de stadjes en dorpjes. Maar er kwamen er nog meer; Vollezelle, via de Ninoofse Steenweg naar Oetingen. En langs een radio/radar post van de NAVO door naar het voetbalveld van V.V. Kester waar de volgende camperstop was gepland. Nu kwam een stukje waar de volgwagen de wandelaar even niet kon volgen. Er moest dus worden omgereden om weer bij de wandelaar te komen. Daarna ging het door naar Sint Kwintens-Lennik en verder naar Sint Martens-Lennik. Via de Geraardsbergsestraat en nog wat van die straten met mooie namen ging het naar Ternat om tenslotte in Asse terecht te komen. En daar was ons doel de sporthal aan de Potaarde. Langs Belgische Dreven Onze tweede grote stop, en weer mochten we douchen in de stads-sporthal. Uiteraard een welkome afwisseling voor iedereen. Samen lekker poedelen onder hete douche-stralen. En gelukkig weer WC's met een toiletpot boven het gat in de vloer. Lekker ‘effe zitten’ behoorde weer tot de mogelijkheden. En wat ook tot de mogelijkheden behoorde was een bezoek aan een van de plaatselijke friet-tenten. Eentje waar je zelfs via internet je bestelling kon opgeven. Het hoeft geen betoog dat er op deze avond (ook al was het al later dan 20.00 uur) flink wat friet werd verorberd daar op die parkeerplaats bij de sporthal. En na die schranspartij (uiteraard zonder alcolhol), vertrok een van de nachtploegen weer in het duister. Richting Mollum, voor de volgende afstand van 20 kilometer. Die nacht werd er tussen 2 uur en 3 uur niet gewandeld. Geen pauze uiteraard, maar een wisseling van wintertijd naar zomertijd. Ook dat nog..

dag 3  Bohain  - België - 110 km

Walk For Sophia
Positieve afleiding is het beste medicijn naar genezing...
Explorer

 

zaterdag 30-03-2013

Het ritme van de de prestatiewandeling was constant, ondanks de felle wind en de kou. Vermoeidheid begon echter toe te slaan, waardoor soms meer kilometers werden gewandeld dan nodig. Ook nu vond weer een langere stop plaats die gebruikt werd voor persoonlijke verzorging en een gezamelijke maaltijd. Antwerpen kwam in zicht... Nachtdienst. Tegen 22.30 werd er gewisseld in Solesmes. Steeds een vers team van drie man. De vierde was de chauffeur van het afgeloste team. Hij/Zij mocht nog 3,5 uur dienst doen. Als navigator maar ook soms een dubbele dienst als chauffeur. Dus was de andere volgwagen-begeleider automatisch 7 uur werkzaam als navigator. Met alle gevolgen van dien. Lampjes waren nodig Lampjes waren nodig om het routeschema te controleren. Pikkedonker was het in het gebied waar de beruchte wielerklassieker Parijs-Roubaix elk jaar wordt verreden. Wijds land met heel wat kleine colletjes, makkeijk voor profwielrenners. Maar volgens Leo, een van de top slenteraars, echte kuitenbijters.   Nachtelijke visioenen Het routeplan klopte 100 procent, toch werden er door de navigator wat foutjes gemaakt. Waarschijnlijk veroorzaakt door slaapgebrek. Alle nachtwandelaars droegen, behalve de gele Walk For Sophia hesjes ook een extra hes dat aan de voor- en achterkant  voorzien was van rode led lampjes. Geloof maar, het was een fantastisch gezicht om, in het holst van de nacht, bij temperaturen onder nul, een wandelende afrastering te zien. Aan de veiligheid van de wandelaars werd echt alles gedaan, ook al was er wijd en zijd geen verkeer of bebouwing waarneembaar. Het enige zichtbare was de damp die de wandelaars produceerden, door hun adem de vrieskou in te blazen. Want het kostte natuurlijk energie om, met een snelheid waaraan de TGV niet kan tippen, tegen zo'n kuitenbijter op te lopen. Het was dan ook niet verwonderlijk dat de wandelaars veel energie verbruikten, en net als wielrenners, voortdurend moesten eten. Hierdoor transpireerden ze meer dan gedurende een mooie zomerwandeling in de korte broek. Er werd dan ook vaak wat droge kleding aangetrokken als de wandelaar zijn stukje kuieren, met een snelheid van meer dan 6 kilometer per uur, had afgelegd. Via Romeries, Curgies en Sebourg (D50A) werd Romies en tenslotte Quievrechain bereikt. Midden in de nacht werd de 250 kilometergrens overschreden. En er werd nog een grens bereikt. Die van Frankrijk met België. Gelukkig konden we zonder problemen de grens passeren, er was al jaren geen grensbewaking meer. Quievrain was de naam van de Belgische grensplaats. En verder ging het,  er was toch niet veel te zien in de duisternis. Via Mons Borinage (Bousu) en St. Ghislain werd Neumaison bereikt. Daar stonden de twee campers weer netjes opgesteld op het kerkplein. Klaar voor de volgende wissel. De wissel vond iets na 9 uur plaats, een kwartier later dan de planlijst aangaf. Niet slecht na een wandeling van 275 kilometer. We waren al over de helft. Via Vaugdignies ging het naar Chievres, en via Chivres naar Attre. Tijdens dit stuk over de Belgische dreven moest de wandelaar (ik zeg niet wie) heel erg nodig wat achterlaten. Dus werd plaats genomen achter een transformatorhuisje dat heel dicht bij een treinspoor stond. Hup, broek naar beneden en drukken maar. Het gedrag van de wandelaar werkte zo aanstekelijk dat de navigator uit de volgwagen stapte, en ook ergens bij het spoor dezelfde handelingen begon uit te voeren. Kort daarop zat ook de rustende wandelaar buiten, en begon hij het tweetal te ondersteunen met zijn gesteun. En om het verhaal kompleet te maken, de TGV kwam ook nog razend voorbij, terwijl het drietal met de rug naar het spoor zat na te denken. Het schijnt dat de TGV nu een bruine kleur heeft.   In de buurt van de razende TGV   In de buurt van de razende TGV. Teveel transpiratie Het transpireren van de wandelaar door het hoge tempo, pakte vandaag wat verkeerd uit. Rond half 12 was René weer met zijn tien kilometer bezig toen hij stopte, en ging zitten op de stoep voor een huis in Ghislenghien. De kou kreeg hem te pakken, en vlug werd voor wat extra droge kleding gezorgd. Overleg werd gepleegd of de navigator de taak van wandelaar zou overnemen. Er moest nog een flink stuk worden afgelegd voordat er weer een camperstop zou worden bereikt. Toch maar doorgaan René wilde echter toch doorgaan. Om dit goede voornemen steun te geven stapten de navigator en de ander wandelaar uit de volgwagen. Nu liepen er in eens drie wandelaas door België, een waar wandelclubje. Samen stappen, ja gezellig. Het hoeft uiteraard geen betoog dat die drietal al fluitend en zingend het viaduct over de E429 bereikte. Daar stond de volgende ploeg al klaar voor de volgende estafette. We waren na 300 kilometer stappen in Vlaams Brabant aangekomen. De wisseling van ploeg En verder ging het, langs Belgische wegen, nu via Bever naar Tollembeek. Heerlijke Vlaamse namen voor de stadjes en dorpjes. Maar er kwamen er nog meer; Vollezelle, via de Ninoofse Steenweg naar Oetingen. En langs een radio/radar post van de NAVO door naar het voetbalveld van V.V. Kester waar de volgende camperstop was gepland. Nu kwam een stukje waar de volgwagen de wandelaar even niet kon volgen. Er moest dus worden omgereden om weer bij de wandelaar te komen. Daarna ging het door naar Sint Kwintens- Lennik en verder naar Sint Martens-Lennik. Via de Geraardsbergsestraat en nog wat van die straten met mooie namen ging het naar Ternat om tenslotte in Asse terecht te komen. En daar was ons doel de sporthal aan de Potaarde. Langs Belgische Dreven Onze tweede grote stop, en weer mochten we douchen in de stads-sporthal. Uiteraard een welkome afwisseling voor iedereen. Samen lekker poedelen onder hete douche-stralen. En gelukkig weer WC's met een toiletpot boven het gat in de vloer. Lekker ‘effe zitten’ behoorde weer tot de mogelijkheden. En wat ook tot de mogelijkheden behoorde was een bezoek aan een van de plaatselijke friet-tenten. Eentje waar je zelfs via internet je bestelling kon opgeven. Het hoeft geen betoog dat er op deze avond (ook al was het al later dan 20.00 uur) flink wat friet werd verorberd daar op die parkeerplaats bij de sporthal. En na die schranspartij (uiteraard zonder alcolhol), vertrok een van de nachtploegen weer in het duister. Richting Mollum, voor de volgende afstand van 20 kilometer. Die nacht werd er tussen 2 uur en 3 uur niet gewandeld. Geen pauze uiteraard, maar een wisseling van wintertijd naar zomertijd. Ook dat nog..

dag 3  Bohain  - België - 110 km

Walk For Sophia