Positieve afleiding is het beste medicijn naar genezing...
Explorer

 

donderdag 28-03-2013

Het vertrek uit Parijs was precies op tijd, maar nog voordat het team nog maar 1 bocht had genomen zaten we al in de problemen. De eerste wandelploeg liep 15 km voordat ze werden afgelost, daarna nog een stuk van 15 km. De rest van de wandeling (500 km) vond elke wissel na ongeveer 10 km plaats. Het ritme van de prestatieloop was begonnen. Het was de derde keer in successie dat Walk for Sophia de wandeling zou doen. Nog steeds lekker koud, dus allemaal warme kleding aan. De stemming was prima, er kon daarom hartelijk gelachten worden over de kreet Wiet From Sophia De wandelploegen vormden zich vanzelf. May en Patrick waren de eerste bezetters van de volgwagen en Piet en Raymond de eerste wandelploeg. Er heerste een opgewonden stemming bij iedereen. Dadelijk zou het vermoeiende ritme van Wandelen-Eten-Slapen beginnen, en niet meer stoppen voordat we in Rotterdam zouden arriveren. Rommel genoeg Bij daglicht konden we eens goed om ons heenkijken. Rommel hadden we niet gemaakt tijden ons korte verblijf in de Parijse voorstad. Er lag wel flink wat rommel op onze vertrekplaats. Na het schieten van wat foto's en een filmpje gaf Joke het vertreksein voor de eerste etappe. De eerste paar honderd meter werden door alle vier de wandelaars samen afgelegd. Opmerkelijk genoeg deed Raymond dat op zijn sloffen. Hij stapte na die 100 meter in de volgwagen, terwijl Piet bleef doorlopen. Hij was de man die het eerste stuk van 15 kilometer mocht lopen. Aanrijding,  spiegelgevecht Na die 100 meter kwamen Leo en René terug bij de twee campers. Direct kroop René achter het stuur van de Belgische camper, en met Erik als passagier begon hij aan de rit naar de eerste camperstop in Plailly. Joke, de chauffeur van de Nederlandse camper, ging er direct achteraan. Leo en ik zaten bij haar in de camper. De rit duurde niet lang, want de volgwagen versperde ons de weg. May en Patrick waren aan het praten met de chauffeur van een vrachtwagen die op de stoep geparkeerd stond. Met de buitenspiegel van de bus hadden ze een buitenspiegel van de vrachtwagen geramd, en dat ding moest nodig gerepareerd worden. Gelukkig lukte dat een beetje, en kon de bus weer achter Piet aan.   Vertrekpunt in Dugny. Vertrekpunt in Dugny. Nadat alles netjes geregeld was met de vrachtwagenchauffeur konden we verder. Piet was al niet meer te zien, en Joke volgde de instructies van de Tom Tom op om in Plailly te komen. Dat was de eerste stopplaats voor de campers, en hier zou de wisseling van de wandelaars en de bemanning van de bus plaatsvinden. De campers volgende een wat directere weg naar de eerste stopplaats Plailly. Piet en de volgwagen zagen we pas terug op het kerkplein in Plailly waar nog een fatsoenlijke parkeerplek voor de campers was gevonden. In Plailly konden we niets anders doen dan wachten tot de volgwagen en de wandelaar verschenen. De kerk van Plaily was een historisch monument, maar helaas waren alle deuren van de kerk gesloten. En van buiten af was er niet zoveel te zien. Op het kerkplein was ook een groenten/fruitkraam opgesteld, daar kwamen toch flink wat klanten op af. Zelfs de politie kwam een kijkje nemen, maar na wat geruststellende woorden door onze tolk René liet de gendarmerie ons met rust. Fruit en groenten De plaatselijke bakker Tijdens dat wachten begon het ook nog te sneeuwen. Slaap had nog niemand. Deze eerste camperstop werd nog niet gebruikt voor het plegen van een dutje. Erik trakteerde de wachtploeg, Joke, René, Leo, mij en hemzelf nog op een typisch Frans gebakje, gekocht bij de plaatselijke Boulangerie. Rond kwart voor 1 doemde de volgwagen op, en kort daarna arriveerde Raymond, precies volgens het tijdschema. De ploegwissel verliep vlot, deze keer wisselde de complete ploeg, en konden Leo, René, Erik en ik eindelijk in actie komen. Leo was de eerste wandelaar en Erik de chauffeur. Ik was de navigator, en met de routebeschrijving op schoot, werd gecontroleerd of Leo wel goed liep. Een veilige berm-wandeling Moeilijk was dit eerste stuk niet. Na Plailly (via de D922) was het rechtdoor, noordwaarts via MorteFontaine naar Fontaine Chaalis. Een gevaarlijk stukje want een trottoir of fietspad ontbrak. Leo bleef daarom maar in de berm van de weg lopen, dat was veiliger dan op de asfaltweg die voor ons gemak rood was geverfd. Voor Fontaine Chaalis zat de wandeling voor Leo er op, en werd het stokje (het routeplan) overgedragen aan René. Het stuk dat Leo had afgelegd was 9 kilometer en 660 meter. Het stuk dat René moest gaan afleggen was 10 kilometet en 60 meter lang. Fontaine Chaalis was een typisch Frans dorpje, de weg bleef een beetje omhoog lopen. Na het oversteken van de kruising met de D330A ging het richting Montepilloy via het gehucht Fourcheret. Na Montepilloy werd het wegdek wel erg slecht, maar zonder problemen werd Rully (aan de D113) bereikt. Op het kerkplein stonden de campers al te wachten. Zij hadden blijkbaar ook de weg van Plailly naar Rully kunnen vinden. De tweede camperstop was bereikt, en er was nu iets meer dan 50 kilometer gewandeld. Onze 2014 gastvrouw Zo ging de dag verder voorbij, steeds was er een ander ploegje dat in de running was om 2 wandelaars te begeleiden. En elk van die 2 wandelaars nam een stukje van ongeveer 10 kilometer voor zijn rekening daar in het winterse Noord Frankrijk. Onze karavaan van campers trok de aandacht van een dame, die toevallig met haar autootje de stopplaats van de campers passeerde. De Nederlandse (of moet ik zeggen Francaise) bood aan om in 2014 voor een betere camper stopplaats te zorgen. Zij deed dat ook al een paar jaar voor de deelnemers aan de Roparun. Uiteraard werd door Joke gezegd dat we graag van dit aanbod gebruik willen maken. Bij de volgende loop van Parijs naar Rotterdam mag de dame in kwestie op post van onze team-captain rekenen. Die stopplaats wordt dan Compiegne. Na versterking van de inwendige mens, en na het voeden van de tanks van de campers viel de avond in, en werd het wandelen wat gevaarlijker. Er waren veiligheid hesjes aangeschaft, die over de kleding gedragen konden worden. Die dingen bestonden uit reflecterend materiaal, en waren voorzien van een hele serie led lampjes. Na het plaatsen van de battarij was de loper weer zichtbaar. Hij had de mogelijkheid te kiezen uit 3 verschillende knipperstanden. Daarmee uitgerust leek de loper wel een wandelend verkeersbord, en zeker door voorbijgaand verkeer werd gezien. In tegenstelling tot voorgaande jaren was er geen behoefte om gedurende de donkere uren met twee man te lopen. Het bleef dus bij die ene eenzame wandelaar door in het noorden van Frankrijk. En die wandelaar werd voortdurend in de gaten gehouden door de bemanning van de volgwagen. En door de andere loper die in de volgwagen zat. (Als die niet lag te slapen). Verder ging het, richting Beauvais, Clairoix, Bienville (D142), Coudun, Marest. Alsmaar naar het noorden, richting Elincourt. Daar vond de laatste wisseling van de volgwagenbemanning plaats van de eerste wandeldag. Om Elf uur ‘s avonds vertrok de eerste nachtploeg vanf het kerkplein van Elincourt Sainte Marguerite weer de duisternis in. Met nog 10 kilometer te gaan voordat er 100 kilometer onder de benen verdwenen waren.

dag 1  Parijs - Compiegne - 90 km

Walk For Sophia
Positieve afleiding is het beste medicijn naar genezing...
Explorer

 

donderdag 28-03-2013

Het vertrek uit Parijs was precies op tijd, maar nog voordat het team nog maar 1 bocht had genomen zaten we al in de problemen. De eerste wandelploeg liep 15 km voordat ze werden afgelost, daarna nog een stuk van 15 km. De rest van de wandeling (500 km) vond elke wissel na ongeveer 10 km plaats. Het ritme van de prestatieloop was begonnen. Het was de derde keer in successie dat Walk for Sophia de wandeling zou doen. Nog steeds lekker koud, dus allemaal warme kleding aan. De stemming was prima, er kon daarom hartelijk gelachten worden over de kreet Wiet From Sophia De wandelploegen vormden zich vanzelf. May en Patrick waren de eerste bezetters van de volgwagen en Piet en Raymond de eerste wandelploeg. Er heerste een opgewonden stemming bij iedereen. Dadelijk zou het vermoeiende ritme van Wandelen-Eten-Slapen beginnen, en niet meer stoppen voordat we in Rotterdam zouden arriveren. Rommel genoeg Bij daglicht konden we eens goed om ons heenkijken. Rommel hadden we niet gemaakt tijden ons korte verblijf in de Parijse voorstad. Er lag wel flink wat rommel op onze vertrekplaats. Na het schieten van wat foto's en een filmpje gaf Joke het vertreksein voor de eerste etappe. De eerste paar honderd meter werden door alle vier de wandelaars samen afgelegd. Opmerkelijk genoeg deed Raymond dat op zijn sloffen. Hij stapte na die 100 meter in de volgwagen, terwijl Piet bleef doorlopen. Hij was de man die het eerste stuk van 15 kilometer mocht lopen. Aanrijding,  spiegelgevecht Na die 100 meter kwamen Leo en René terug bij de twee campers. Direct kroop René achter het stuur van de Belgische camper, en met Erik als passagier begon hij aan de rit naar de eerste camperstop in Plailly. Joke, de chauffeur van de Nederlandse camper, ging er direct achteraan. Leo en ik zaten bij haar in de camper. De rit duurde niet lang, want de volgwagen versperde ons de weg. May en Patrick waren aan het praten met de chauffeur van een vrachtwagen die op de stoep geparkeerd stond. Met de buitenspiegel van de bus hadden ze een buitenspiegel van de vrachtwagen geramd, en dat ding moest nodig gerepareerd worden. Gelukkig lukte dat een beetje, en kon de bus weer achter Piet aan.   Vertrekpunt in Dugny. Vertrekpunt in Dugny. Nadat alles netjes geregeld was met de vrachtwagenchauffeur konden we verder. Piet was al niet meer te zien, en Joke volgde de instructies van de Tom Tom op om in Plailly te komen. Dat was de eerste stopplaats voor de campers, en hier zou de wisseling van de wandelaars en de bemanning van de bus plaatsvinden. De campers volgende een wat directere weg naar de eerste stopplaats Plailly. Piet en de volgwagen zagen we pas terug op het kerkplein in Plailly waar nog een fatsoenlijke parkeerplek voor de campers was gevonden. In Plailly konden we niets anders doen dan wachten tot de volgwagen en de wandelaar verschenen. De kerk van Plaily was een historisch monument, maar helaas waren alle deuren van de kerk gesloten. En van buiten af was er niet zoveel te zien. Op het kerkplein was ook een groenten/fruitkraam opgesteld, daar kwamen toch flink wat klanten op af. Zelfs de politie kwam een kijkje nemen, maar na wat geruststellende woorden door onze tolk René liet de gendarmerie ons met rust. Fruit en groenten De plaatselijke bakker Tijdens dat wachten begon het ook nog te sneeuwen. Slaap had nog niemand. Deze eerste camperstop werd nog niet gebruikt voor het plegen van een dutje. Erik trakteerde de wachtploeg, Joke, René, Leo, mij en hemzelf nog op een typisch Frans gebakje, gekocht bij de plaatselijke Boulangerie. Rond kwart voor 1 doemde de volgwagen op, en kort daarna arriveerde Raymond, precies volgens het tijdschema. De ploegwissel verliep vlot, deze keer wisselde de complete ploeg, en konden Leo, René, Erik en ik eindelijk in actie komen. Leo was de eerste wandelaar en Erik de chauffeur. Ik was de navigator, en met de routebeschrijving op schoot, werd gecontroleerd of Leo wel goed liep. Een veilige berm-wandeling Moeilijk was dit eerste stuk niet. Na Plailly (via de D922) was het rechtdoor, noordwaarts via MorteFontaine naar Fontaine Chaalis. Een gevaarlijk stukje want een trottoir of fietspad ontbrak. Leo bleef daarom maar in de berm van de weg lopen, dat was veiliger dan op de asfaltweg die voor ons gemak rood was geverfd. Voor Fontaine Chaalis zat de wandeling voor Leo er op, en werd het stokje (het routeplan) overgedragen aan René. Het stuk dat Leo had afgelegd was 9 kilometer en 660 meter. Het stuk dat René moest gaan afleggen was 10 kilometet en 60 meter lang. Fontaine Chaalis was een typisch Frans dorpje, de weg bleef een beetje omhoog lopen. Na het oversteken van de kruising met de D330A ging het richting Montepilloy via het gehucht Fourcheret. Na Montepilloy werd het wegdek wel erg slecht, maar zonder problemen werd Rully (aan de D113) bereikt. Op het kerkplein stonden de campers al te wachten. Zij hadden blijkbaar ook de weg van Plailly naar Rully kunnen vinden. De tweede camperstop was bereikt, en er was nu iets meer dan 50 kilometer gewandeld. Onze 2014 gastvrouw Zo ging de dag verder voorbij, steeds was er een ander ploegje dat in de running was om 2 wandelaars te begeleiden. En elk van die 2 wandelaars nam een stukje van ongeveer 10 kilometer voor zijn rekening daar in het winterse Noord Frankrijk. Onze karavaan van campers trok de aandacht van een dame, die toevallig met haar autootje de stopplaats van de campers passeerde. De Nederlandse (of moet ik zeggen Francaise) bood aan om in 2014 voor een betere camper stopplaats te zorgen. Zij deed dat ook al een paar jaar voor de deelnemers aan de Roparun. Uiteraard werd door Joke gezegd dat we graag van dit aanbod gebruik willen maken. Bij de volgende loop van Parijs naar Rotterdam mag de dame in kwestie op post van onze team-captain rekenen. Die stopplaats wordt dan Compiegne. Na versterking van de inwendige mens, en na het voeden van de tanks van de campers viel de avond in, en werd het wandelen wat gevaarlijker. Er waren veiligheid hesjes aangeschaft, die over de kleding gedragen konden worden. Die dingen bestonden uit reflecterend materiaal, en waren voorzien van een hele serie led lampjes. Na het plaatsen van de battarij was de loper weer zichtbaar. Hij had de mogelijkheid te kiezen uit 3 verschillende knipperstanden. Daarmee uitgerust leek de loper wel een wandelend verkeersbord, en zeker door voorbijgaand verkeer werd gezien. In tegenstelling tot voorgaande jaren was er geen behoefte om gedurende de donkere uren met twee man te lopen. Het bleef dus bij die ene eenzame wandelaar door in het noorden van Frankrijk. En die wandelaar werd voortdurend in de gaten gehouden door de bemanning van de volgwagen. En door de andere loper die in de volgwagen zat. (Als die niet lag te slapen). Verder ging het, richting Beauvais, Clairoix, Bienville (D142), Coudun, Marest. Alsmaar naar het noorden, richting Elincourt. Daar vond de laatste wisseling van de volgwagenbemanning plaats van de eerste wandeldag. Om Elf uur ‘s avonds vertrok de eerste nachtploeg vanf het kerkplein van Elincourt Sainte Marguerite weer de duisternis in. Met nog 10 kilometer te gaan voordat er 100 kilometer onder de benen verdwenen waren.

dag 1  Parijs - Compiegne - 90 km

Walk For Sophia