Positieve afleiding is het beste medicijn naar genezing...
Explorer

woensdag 27-03-2013

Na wat voorbereidingen in Hoogerheide waren we op weg, via Antwerpen naar Parijs. De reis verliep voorspoedig en bij het vallen van de duisternis vonden de campers in Dugny een plekje voor de overnachting. Daarna vroeg slapen, want het klokje zou vroeg aflopen. We hadden er uiteraard nooit aan kunnen denken dat we die nacht nog bezoek zouden krijgen. Frans bezoek nog wel. Het weer was niet al te best. Hartstikke koud nog steeds, dus de weersvoorspellingen waren helaas waar. Alles was in de reistas, die ik van mijn kleinzoon had geleend, gepropt. Daar zat ook een laptop bij, voorzien van allerhande printouts van de route die vanaf Parijs zou worden gelopen. Allemaal materiaal dat van internet was gehaald. Later zou blijken dat ik die laptop voor niets had meegesleept. Er was geen 220 volt aanwezig om het apparaat opgeladen te houden. Ook had het ding geen WiFi mogelijkheid. De tas zat verder vol met winterspul, een dikke trui, termisch ondergoed enz... Slechts een zomer T-shirt had ik bij me, dat zou toch later in de week nog gedragen worden. Alles keurig en netjes inpakken. Erik was op de afgesproken tijd bij ons, en om 12 uur vertrokken we naar het vertrekpunt, cafe De Herberg in Hoogerheide. Een grote camper stond op de achterplaats van de Herberg. Daar moesten al onze spullen in. Dat was geen enkel probleem, want iedereen had het bij die ene reistas (of iets dergelijks) gehouden. De camper zou ook dienen als slaapplaats voor vermoeide wandelaars, chauffeurs en navigators. Wachten tot de karavaan vertrekt Een aantal teamleden kwam pas later opdraven. Zij hadden al extra werk verricht, zoals het ophalen van onze volgwagen. Ook moest op het laatste moment nog allehande proviand bij de sponsors worden opgehaald, zoals Broodjes van Eegeraat, Vlees van Emté, broodbeleg van de supermarkt van Kesselaar, frisdranken en Powerdrinks van de overbuurman van De herberg enz.. Dat werk had beter verdeeld kunnen worden over alle teamleden, want die zaten trouw te wachten tot het punt van vertrek was aangebroken. Toen de club compleet was werden alle spullen in de laadbak van een van de campers gestouwd. Dat bleek een makkelijke taak, want deze laadruimte was groot genoeg. Deze camper zou hoofdzakelijk als slaapcabine worden gebruikt. De etenswaren kwamen in de tweede camper terecht, in onze cadi-wagen. Deze camper had ook slaapplaatsen die gebruikt werden. Maar voornamelijk vonden in deze camper ons onbijt, lunch en diner plaats. We kregen ook nog bezoek van een verslaggever van BN De Stem. Die had zijn eigen fotograaf meegebracht. Piet, René en Raymond werden geïnterviewd, terwijl de anderen wat op de achtergrond bleven. ‘Kom mensen, tijd voor vertrek’ En na dit gekeuvel konden we eindelijk vertrekken. Het was wel iets later dan gepland. Buiten werden nog de laatste foto's van onze hele groep geschoten. Ons wagenpark, twee campers (een met Belgisch en de ander met Nederlands kentekenbewijs) en onze volgwagen. Eric had gezorgd voor portofoons, maar die dingen bleken onderweg niet goed te werken. Daarom werden onze mobieltjes gebruikt om de stops onderweg goed af te spreken. Want niet altijd konden de voertuigen bij elkaar blijven op de drukke autowegen richting Parijs. Walk for Sophia. Peukenstop en Waterstop. Onderweg naar Parijs werd een paar keer gestopt. Dat was natuurlijk nodig om de zogenaamde sanitaire handelingen te kunnen verricht. Parijs werd later bereikt dan gepland. Oorzaak hiervan was dat onze oudste teamgenoot wel erg vaak gebruik moest maken van sanitaire gelegenheden. Gevolg was dat het niet veel scheelde of hij was achter gebleven bij een van de waterplaatsen. Wino was echter snoep gaan kopen in de winkel, waardoor hij meteen dikke vrienden werd met Leo. Na deze aankoop werd elke tien minuten wat snoep genuttigd, want er moest uiteraard getest worden of de snoep niet intussen beschimmeld was. Rue Léo Lagrange, in Dugny Rond 19.00 uur werd eindelijk de plaats van bestemming bereikt, Rue Léo Lagrange, in Dugny, een voorstad van Parijs. Iedereen werd meteen actief en alles werd een beetje opgeruimd. René bleek ook kok-capaciteiten te bezitten en begon met met het vlees, dat Emté/Putte had gesponsord, te bakken (of is het braden?). Emté had ook gezorgd voor Stokbrood en Salades, genoeg voor een lekker BBQ. Maar voor een BBQ was het te slecht weer, het was koud, en er stond veel wind. Dus werd er in de cadi-camper gefourageerd. Er was genoeg voor iedereen, er kwam zelfs wijn op tafel. Piet had namelijk een Diner verrassing. Hij had voor een paar HELE GROTE flessen wijn gezorgd (elk 2-liter). En die moesten op, want tijdens de tocht van Parijs naar Rotterdam was alcohol een verboden woord. Aan alle gezelligheid komt een einde, zo ook aan dit diner daar bij het voetbalstadion Alain Mimoun. Er was geen gemor over wie waar zou gaan slapen. Erik en Wino waren vrijwilligers om in de volgwagen hun nacht door te brengen. Alle andere vonden een plekje in een van de twee campers. Om 22.30 had iedereen zijn plekje gevonden, en werd het erg stil in Dugny. We waren natuurlijk veel te opgewonden om goed te slapen, het werd daarom een onrustige nacht. De volgwagen had plaats voor 8 passagiers, De twee achterbanken werden bemenst door Eric en Wino. Deze banken waren bestemd als zitplaats en niet als slaapbank, daarvoor waren ze helaas te smal. Het gevolg was dat het beddengoed (slaapzak, aangevuld met deken) regelmatig opnieuw gerangschikt moest worden. Dus weinig geslapen. En er was nog iets dat de slaaprust van de twee kornuiten in de volgwagen tot een minimum beperkte. Een paar Fransen ( ja echte Fransen in Parijs) dachten dat de bus werd gebruikt als rijdende koffieshop. Midden in de nacht (tot twee keer toe) kwamen ze met hun ronkende Mercedes kijken of de winkel al open was. En de tweede keer (toen Erik effe tijd had voor een pafke) kwamen ze vragen of we Cannabis verkochten. Het antwoord was natuurlijk "we are not Wiet For Sophia". Zo zeg je dat toch in het Frans. Of niet soms? Al met al een korte koude nacht.

Naar Parijs

Walk For Sophia
Positieve afleiding is het beste medicijn naar genezing...
Explorer

woensdag 27-03-2013

Na wat voorbereidingen in Hoogerheide waren we op weg, via Antwerpen naar Parijs. De reis verliep voorspoedig en bij het vallen van de duisternis vonden de campers in Dugny een plekje voor de overnachting. Daarna vroeg slapen, want het klokje zou vroeg aflopen. We hadden er uiteraard nooit aan kunnen denken dat we die nacht nog bezoek zouden krijgen. Frans bezoek nog wel. Het weer was niet al te best. Hartstikke koud nog steeds, dus de weersvoorspellingen waren helaas waar. Alles was in de reistas, die ik van mijn kleinzoon had geleend, gepropt. Daar zat ook een laptop bij, voorzien van allerhande printouts van de route die vanaf Parijs zou worden gelopen. Allemaal materiaal dat van internet was gehaald. Later zou blijken dat ik die laptop voor niets had meegesleept. Er was geen 220 volt aanwezig om het apparaat opgeladen te houden. Ook had het ding geen WiFi mogelijkheid. De tas zat verder vol met winterspul, een dikke trui, termisch ondergoed enz... Slechts een zomer T-shirt had ik bij me, dat zou toch later in de week nog gedragen worden. Alles keurig en netjes inpakken. Erik was op de afgesproken tijd bij ons, en om 12 uur vertrokken we naar het vertrekpunt, cafe De Herberg in Hoogerheide. Een grote camper stond op de achterplaats van de Herberg. Daar moesten al onze spullen in. Dat was geen enkel probleem, want iedereen had het bij die ene reistas (of iets dergelijks) gehouden. De camper zou ook dienen als slaapplaats voor vermoeide wandelaars, chauffeurs en navigators. Wachten tot de karavaan vertrekt Een aantal teamleden kwam pas later opdraven. Zij hadden al extra werk verricht, zoals het ophalen van onze volgwagen. Ook moest op het laatste moment nog allehande proviand bij de sponsors worden opgehaald, zoals Broodjes van Eegeraat, Vlees van Emté, broodbeleg van de supermarkt van Kesselaar, frisdranken en Powerdrinks van de overbuurman van De herberg enz.. Dat werk had beter verdeeld kunnen worden over alle teamleden, want die zaten trouw te wachten tot het punt van vertrek was aangebroken. Toen de club compleet was werden alle spullen in de laadbak van een van de campers gestouwd. Dat bleek een makkelijke taak, want deze laadruimte was groot genoeg. Deze camper zou hoofdzakelijk als slaapcabine worden gebruikt. De etenswaren kwamen in de tweede camper terecht, in onze cadi-wagen. Deze camper had ook slaapplaatsen die gebruikt werden. Maar voornamelijk vonden in deze camper ons onbijt, lunch en diner plaats. We kregen ook nog bezoek van een verslaggever van BN De Stem. Die had zijn eigen fotograaf meegebracht. Piet, René en Raymond werden geïnterviewd, terwijl de anderen wat op de achtergrond bleven. ‘Kom mensen, tijd voor vertrek’ En na dit gekeuvel konden we eindelijk vertrekken. Het was wel iets later dan gepland. Buiten werden nog de laatste foto's van onze hele groep geschoten. Ons wagenpark, twee campers (een met Belgisch en de ander met Nederlands kentekenbewijs) en onze volgwagen. Eric had gezorgd voor portofoons, maar die dingen bleken onderweg niet goed te werken. Daarom werden onze mobieltjes gebruikt om de stops onderweg goed af te spreken. Want niet altijd konden de voertuigen bij elkaar blijven op de drukke autowegen richting Parijs. Walk for Sophia. Peukenstop en Waterstop. Onderweg naar Parijs werd een paar keer gestopt. Dat was natuurlijk nodig om de zogenaamde sanitaire handelingen te kunnen verricht. Parijs werd later bereikt dan gepland. Oorzaak hiervan was dat onze oudste teamgenoot wel erg vaak gebruik moest maken van sanitaire gelegenheden. Gevolg was dat het niet veel scheelde of hij was achter gebleven bij een van de waterplaatsen. Wino was echter snoep gaan kopen in de winkel, waardoor hij meteen dikke vrienden werd met Leo. Na deze aankoop werd elke tien minuten wat snoep genuttigd, want er moest uiteraard getest worden of de snoep niet intussen beschimmeld was. Rue Léo Lagrange, in Dugny Rond 19.00 uur werd eindelijk de plaats van bestemming bereikt, Rue Léo Lagrange, in Dugny, een voorstad van Parijs. Iedereen werd meteen actief en alles werd een beetje opgeruimd. René bleek ook kok-capaciteiten te bezitten en begon met met het vlees, dat Emté/Putte had gesponsord, te bakken (of is het braden?). Emté had ook gezorgd voor Stokbrood en Salades, genoeg voor een lekker BBQ. Maar voor een BBQ was het te slecht weer, het was koud, en er stond veel wind. Dus werd er in de cadi-camper gefourageerd. Er was genoeg voor iedereen, er kwam zelfs wijn op tafel. Piet had namelijk een Diner verrassing. Hij had voor een paar HELE GROTE flessen wijn gezorgd (elk 2-liter). En die moesten op, want tijdens de tocht van Parijs naar Rotterdam was alcohol een verboden woord. Aan alle gezelligheid komt een einde, zo ook aan dit diner daar bij het voetbalstadion Alain Mimoun. Er was geen gemor over wie waar zou gaan slapen. Erik en Wino waren vrijwilligers om in de volgwagen hun nacht door te brengen. Alle andere vonden een plekje in een van de twee campers. Om 22.30 had iedereen zijn plekje gevonden, en werd het erg stil in Dugny. We waren natuurlijk veel te opgewonden om goed te slapen, het werd daarom een onrustige nacht. De volgwagen had plaats voor 8 passagiers, De twee achterbanken werden bemenst door Eric en Wino. Deze banken waren bestemd als zitplaats en niet als slaapbank, daarvoor waren ze helaas te smal. Het gevolg was dat het beddengoed (slaapzak, aangevuld met deken) regelmatig opnieuw gerangschikt moest worden. Dus weinig geslapen. En er was nog iets dat de slaaprust van de twee kornuiten in de volgwagen tot een minimum beperkte. Een paar Fransen ( ja echte Fransen in Parijs) dachten dat de bus werd gebruikt als rijdende koffieshop. Midden in de nacht (tot twee keer toe) kwamen ze met hun ronkende Mercedes kijken of de winkel al open was. En de tweede keer (toen Erik effe tijd had voor een pafke) kwamen ze vragen of we Cannabis verkochten. Het antwoord was natuurlijk "we are not Wiet For Sophia". Zo zeg je dat toch in het Frans. Of niet soms? Al met al een korte koude nacht.

Naar Parijs

Walk For Sophia